پوشِیده نبودن عورت از طرف پاِیِین براِی کسِی که روِی زمِین اِیستاده است موجب بطلان نماز نِیست؛ لِیکن وجوب پوشاندن آن براِی کسِی کـه بـر لبـه بـام اِیستاده و عورت او از پاِیِین در معرض دِید دِیگران است، و بطلان نماز در صورت ترک آن اختلافِی است. (١٩) مکشوف بودن عورت از سمت بالا موجب بطلان نماز خواهد شد. بنابر اِین، چنانچه بر اثر گشاد بودن ِیقه لباس هنگام رکوع، عورت در معرض دِید دِیگران باشد، نماز باطل است. مقصود از بطلان، بطلان از زمان رکوع است نه از اول؛ از اِین رو، اگر قبل از رکوع رفتن کارِی کند که عورتش در حال رکوع نماِیان نگردد، نمازش صحِیح است. (٢٠) البته اگر تنها براِی خود نمازگزار -و نــه دِیگران - نماِیان باشد، صحت نماز محل اختلاف است. (٢١)

شراِیط لباس نماز گزار:

١. پاک بودن: لباس نمازگزار باِید پاک باشد، جز آنچه نمازگزاردن در آن به جهت ساتر عورت نبودن، به تنهاِیِی صحِیح نِیست، مانند کلاه و جوراب. بنابر اِین، نماز خواندن با لباس نجس صحِیح نِیست؛ اما در مثل کلاه و جوراب نجس اشکال ندارد. (٢٢)

از بطلان نماز در لباس و بدن نجس، خون جراحت و زخم (←جراحت) و خون کمتر از ِیک درهم بغلِی (← درهم بغلِی)، جز خون حِیض، نفاس و استحاضه، استثنا شده و نماز با آنها بدون اشکال است. (٢٣) همچنِین زن پرستارِ پسر بچه، چنانچه تنها ِیک لباس داشته باشد و آن نِیز در اوقات متعدد با ادرار کودک نجس شود و زن نتواند هر بار آن را بشوِید، بنابر قول مشهور، اگر در هر روز ِیک بار آن را بشوِید، کفاِیت مِیکند و نمازهاِیش صحِیح است، هرچند پس از شستن، دوباره نجس شود. در تسرِی حکم ِیاد شده نسبت به مرد پرستار و نِیز پرستار دختر بچه، اختلاف است (٢٤) (← مربِیه).

هرگاه نمازگزار تنها دو لباس داشته و از آن دو ِیکِی نجس باشد که نمِیداند کدام است، در صورت عدم امکان تطهِیر هر دو