برخِی با استناد به بعضِی رواِیات گفته اند: لال باِید هنگام قسم خوردن، علاوه بر اشاره، دست خود را بر نام خدا در قرآن بگذارد و در صورت نبودن قرآن، نام خدا نوشته شود و لال دست خود را روِی آن بگذارد. (٢٥)

برخِی اضافه کرده اند: صِیغه قسم بر لوحِی نوشته، سپس لوح شسته شود و آب آن را لال بنوشد. با نوشِیدن آن قسم تحقق مِیِیابد و در صورت خود دارِی از نوشِیدن، علِیه او حکم صادر مِیشود. (٢٦) اشاره و کتابت: با ناتوانِی لال از اشاره، کتابت جاِیگزِین آن مِی شود، لِیکن با تواناِیِی بر اشاره، آِیا اشاره مقدم است ِیا نوشتن و ِیا لال مخِیر مِیان اشاره و نوشتن مِیباشد؟ مسئله محل اختلاف است. برخِی اشاره را مقدم دانسته اند. برخِی نِیز در خصوص طلاق، نوشتن را بر اشاره مقدم دانسته اند. (٢٧)

دِیگر احکام

وکالت: در معتبر بودن اشاره لال در معاملاتش به جاِی لفظ، ناتوانِی از گرفتن وکِیل شرط نِیست؛ بلکه با قدرت بر آن نِیز اشاره لال معتبر است. (٢٨)

شهادات: شهادت لال با اشاره بِیانگر مقصود، صحِیح است؛ (٢٩) چنان که اقرار او نِیز پذِیرفته است. (٣٠)

لعان: اگر زوج همسرش را به زنا نسبت دهد ِیا نوزاد او را از خودش نفِی کند، حکم لعان مِیان آن دو ثابت مِیشود. در ثبوت حکم لعان، تفاوتِی مِیان زوج لال و غِیر لال نِیست؛ لِیکن اگر زوجه لال باشد و زوج او را قذف کند، حکـم لـعـان مِیان آن دو ثابت نمِی شود؛ بلکه در صورت درخواست زوجه، حد قذف بر زوج جارِی مِیشود (٣١)( ← لعان).

اسلام: اسلام آوردن لال با اشاره فهمانندۀ آن تحقق مِی ِیابد.(٣٢)

قضاوت: آِیا در قاضِی، لال نبودن شرط است و فرد لال صلاحِیت تصدِی منصب قضاوت را ندارد ِیا شرط نِیست؟ مسئله محل اختلاف است. برخِی آن را شرط دانسته اند؛ (٣٣) لِیکن اکثر فقها لال نبودن را از شراِیط قاضِی ذکر نکرده اند. (٣٤)

صِید و ذباحه: ذبح حِیوان، توسط لال جاِیز است و موجب حلال شدن آن مِی شود.