بعضِی دِیگر، به جاِی ملاک چهارم، ورود دلِیل معتبر بر عدم قبول شهادت مرتکب آن را ذکر کرده اند.(٦) برخِی در خصوص ملاک چهارم گفته اند: اِین ملاک در صورتِی است که ارتکاز بزرگ بودن گناهِی نزد متشرعان، به عصر معصومان عليهم السلام منتهِی شود.(٧)

شمار گناهان کبِیره: برخِی شمار گناهانِی را که قرآن کرِیم مرتکب شونده آنها را تهدِید به آتش جهنم کرده ٣٤ گناه شمرده اند که چهارده تاِی آنها؛ ِیعنِی کفر، افترا بستن به خدا، گمراه کردن دِیگران، کشتن مؤمنِی به ناحق و خودکشِی، ظلم، مِیل و رکون به ستمگران، تکبر، ترک نماز، ندادن زکات، تخلف از جهاد، فرار از جنگ، ربا خوارِی، خوردن مال ِیتِیم به ناحق و اسراف، با صراحت تهدِید به آتش جهنم شده اند و چهارده تاِی دِیگر، بدون عنوان نار (آتش) تصرِیح به عذاب مرتکب شونده آنها شده که عبارت اند از: کتمان آنچه خدا نازل کرده، روِی گردانِی از ذکر خدا، الحاد به ظلم(← الحاد) در خانه خدا، منع از مساجد، اذِیت کردن رسول خدا صلى الله عليه و آله، مسخره کردن مؤمنان، شکستن عهد و قسم، قطع رحم، محاربه و راهزنِی، غنا، زنا، اشاعه فحشا و قذف زنان محصنه.

تعداد گناهانِی که نسبت به مرتکب شونده آنها تهدِید به آتش به طور ضمنِی فهمِیده مِی شود، شش گناه است: حکم کردن به غِیر ما انزل الله، نا امِیدِی از رحمت خدا، حج نگزاردن (براِی مستطِیع)، عُقوق پدر و مادر (← عقوق) فتنه انگِیزِی و سحر.

در رواِیات از چهل گناه با عنوان گناه کبِیره نام برده شده است. اِیمنِی از مکر خدا، دروغ گوِیِی، جنگ با اولِیاِی خدا، تَعَرُّب بعد از هجرت (← تَعَرُّب بعد از هجرت)، شهادت دروغ، کتمان شهادت، سوگند دروغ، تبدِیل وصِیت، خوردن مردار و خون و گوشت خوک و آنچه براِی غِیر خدا قربانِی شده است، خوردن مال حرام، خِیانت، دزدِی، قمار، نوشِیدن شراب، کم فروشِی، لواط، دِیاثت، غِیبت، سخن چِینِی و اصرار بر گناه، از جمله آنها است. (٨)