وصِیّت کودک: وصِیت کودکِ کمتر از ده ساله صحِیح نِیست؛ اما نسبت به ده ساله و بِیشتر، در صورتِی که عاقل باشد، در کارهاِی خِیر براِی بستگان و غِیر آنان، بنابر قول مشهور صحِیح است.(٧٣)

وصِی قرار دادن کودک به تنهاِیِی صحِیح نِیست؛ لِیکن همراه انسان بالغِ عاقل صحِیح است. البته کودک، در امور مربوط به وصاِیت، پس از بلوغ تصرف مِیکند و قبل از بلوغ، تنها فرد بالغ در آن امور تصرف مِیکند و پس از بلوغ کودک، توأمان تصرف مِیکنند در اِین مرحله، تصرف هر ِیک به تنهاِیِی جاِیز نخواهد بود و اگر موصِی (وصِیت کننده) به عدم تصرف بالغ قبل از بلوغ کودک، تصرِیح کند، وِی باِید صبر کند تا کودک بالغ شود. (٧٤)

حجر: از محجورِین، کودک است که قبل از بلوغ و رشد (← رشد) نمِی تواند در مال خود تصرف کند (٧٥) (←حجر).

نکاح: پدر و جد پدرِی مِی توانند کودک خود را -با وجود مصلحت و ِیا نبود مفسده ـ به ازدواج دِیگرِی درآورند و اگر کودک دختر باشد، نمِی تواند پس از بلوغ، عقد ازدواج را بر هم زند. همچنِین است بنابر قول مشهور، اگر کودک پسر باشد. (٧٦)

اجراِی صِیغه نکاح و دِیگر عقود توسط کودک مطلقا؛ اعم از مميز و غِیر ممِیز؛ براِی خودش ِیا دِیگرِی، فاقد اثر و باطل است. (٧٧)

تزوِیج کودک؛ اعم از دختر و پسر، مکروه است. (٧٨)

طلاق: طلاق کودک غِیر ممِیز صحِیح نِیست. آِیا طلاق کودک ده ساله ممِیز صحِیح است ِیا نه؟ اختلاف مِیباشد. جمعِی از قدما آن را صحِیح دانسته اند؛ (٧٩) اما از برخِی دِیگر از آنان، صحت طلاق کودک ممِیز مطلقا، حتِی قبل از رسِیدن به ده سالگِی نقل شده است؛(٨٠) لِیکن مشهور متأخران، طلاق کودک را مطلقا صحِیح نمِیدانند(٨١) چنان که ولِی کودک نِیز نمِی تواند از طرف او همسرش را طلاق دهد، مگر آنکه کودک به سن بلوغ برسد و فاسد العقل باشد که بنابر قول مشهور، ولِیّ او با رعاِیت مصلحت، مِی تواند همسر او را طلاق دهد. (٨٢)