در رواِیات متعدد، لهو الحديث به غنا تفسِیر شده است؛(٢) از اِین رو، فقها بر حرمت و نِیز کبِیره بودن گناه غنا به آِیه ِیاد شده نِیز استناد کرده اند(← غـنـا)؛ چــه اِینکه خداِی تعالِی در اِین آِیه، مُغَنِِّی (آوازخوان) را به عذابِی خوار کننده تهدِید مِیکند(٣) (← گناه کبِیره).

برخِی، کتب ضلال را مصداق دِیگر لهو الحديث دانسته و بر حرمت حفظ، نگهدارِی و نسخه بردارِی آنها با غِیر هدف پاسخگوِیِی و رد آنها، به آِیه شرِیفه ِیاد شده استناد کرده اند. (٤)

برخى، لهو الحديث را شامل آنچه موجب غفلت و روِیگردانِی انسان از حق شود، دانسته اند مانند غنا، استفاده از آلات لهو و قصه ها و افسانه هاِی خرافِی که باعث کشِیده شدن انسان به فسق و فجور مِیشود. (٥)

(١) لقمان / ٦.

(٢) وسائل الشيعة ١٧/ ٣٠٥ – ٣٠٦.

(٣) الخلاف ٦/ ٣٠٦؛ مسالک الافهام ١٤/ ١٧٩؛ مجمع الفائدة ٨/ ٥٨.

(٤) جواهر الکلام ٢٢/ ٥٦ ؛ کتاب المكاسب ١/ ٢٣٣.

(٥) صراط النجاة ٢٩١/٢.

لِیاقت ← اهلِیت

لِیالِی بِیض

لِیالِی بِیض: شبهاِی سِیزده، چهارده و پانزدهم هر ماه قمرِی.

وجه نام گذارِی شبهاِی ِیاد شده به اِین نام، مهتابِی بودن اِین شبها است که ماه در حالت بدر ِیا نزدِیک به آن است و به طور تقرِیبِی با غروب خورشِید، طلوع و در طول شب نور مِی افشاند و با طلوع خورشِید، غروب مِیکند. اِین عنوان به مناسبت در باب صلات آمده است.

در لِیالِی بِیض -که به لِیالِی مُقمِره (شبهاِی مهتابِی) معروف است و نور ماه در اِین شبها مانع آشکار شدن سپِیده صبح (و فجر صادق) در اول صبح مِی شود- در اولِ وقت نماز صبح اختلاف است (← شبهاِی مهتابِی).

مستحب است در هر ِیک از ماههاِی رجب، شعبان و رمضان، در شب سِیزدهم، دو رکعت، در شب چهاردهم، چهار رکعت و در شب پانزدهم، شش رکعت نماز گزارده و در هر رکعت بعد از حمد، سوره هاِی ملک، ِیس و توحِید خوانده شود.(١) (← ايام البيض)