ِیمِین: قسمهاِیِی چون «لا وَاللهِ و بَلى وَاللهِ» که از روِی عادت ِیا سهو و غفلت بر زبان جارِی مِیشود و شخص قصد قسم خوردن را ندارد، گفتارِی لغو به شمار مِی رود و اثرِی بر چنِین قسمهاِیِی مترتب نِیست و شکستن آن کفّاره اِی ندارد.(٢)

(← قَسَم)

(١) جواهر الكلام ١٨/ ٣٥٩ - ٣٦٢ ؛ جامع عباسي / ١١٧.

(٢) جامع المسائل (بهجت) ٤/ ٤٢٩ ؛ كلمة التقوى ٤٠٣/٦ ؛ صيغ العقود (قزوِینِی)/ ٣٦٧.

لا يَبعُد ← الفاظ فتوا

لا يَترُك الإحتياط ← احتياط واجب

لا يخلو من اشكال

لا يَخلو مِن اشکال: از الفاظ کاربردِی در مقام بِیان حکم.

هرگاه حکم مسئله اِی که مجتهدِی به آن فتوا داده است، به لحاظ دلِیل، نزد مجتهدِی دِیگر ثابت نشده و از نظر او داراِی اشکال باشد، وِی از آن حکـم بـه «لا يخلو من اشكال» يا «فِیه اشکال» ِیا «مشکل» و مانند آن تعبِیر مِیکند. در اِین گونه موارد، اگر قبل ِیا بعد از آن فتواِیِی نباشد، اِین تعبِیر بِیانگر احتِیاط لازم است و مقلد مِی تواند در مسئله به مجتهدِی دِیگر که در آن فتوا دارد، رجوع کند. (١) (←احتِیاط واجب)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) توضِیح المسائل مراجع /١/ ٣٤ ؛ جامع المسائل (فاضل) ٢/ ٦٥.

لا يخلو من تأمل

لا يَخلو مِن تأمُّل: از الفاظ کاربردِی در بِیان حكم.

چنانچه مجتهد پس از فحص از ادله و بررسِی دلالت آنها، به حکم روشنِی کــه بتواند به آن فتوا دهد، دست نِیابد و در مسئله توقف کند، از آن به «لا يخلو من تأمل؛ خالِی از تأمل نِیست» ِیا «فِیه تأمل» يا «لا يخلو من نظر؛ خالِی از اشکال نِیست» ِیا «فِیه نظر» و مانند آن تعبِیر مِیکند. در اِین موارد، اگر توقف در وجوب ِیا حرمت باشد، احتِیاط در مسئله، لازم است(١) (← احتِیاط واجب) و اگر در استحباب ِیا کراهت باشد، احتِیاط لازم نخواهد بود.(٢)