فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٣٦
٣. آمِیزش در اعتکاف: به قول مشهور کفاره آمِیزش در حال اعتکاف واجب ( اعتکاف)، همچون کفاره افطار عمدِی است. (١٤)
در ثبوت کفاره به سبب ارتکاب دِیگر محرمات اعتکاف، اختلاف است.
چنانچه آمِیزش در حال اعتکاف در ماه رمضان رخ دهد، دو کفاره دارد؛ ِیکِی براِی بطلان اعتکاف و دِیگرِی براِی روزه همچنِین است اگر اعتکاف در قضاِی روزه ماه رمضان پس از زوال با آمِیزش باطل شود. (١٥)
موجبات کفاره مخِیّره و مرتبه
شکستن قسم: در کفّاره شکستن قسم مکلف مِی تواند ِیک برده آزاد کند ِیا ده فقِیر را اطعام نماِید و ِیا به آنان لباس بپوشاند و در صورت ناتوانِی از هر سه باِید سه روز روزه بگِیرد. (١٦)
کفاره اِیلاء (١٧)( اِیلاء) و نِیز کفاره کندن زن موهاِی خود را و خراش وارد کردن به صورت در مصِیبت، همچنِین گرِیبان درِیدن مرد در مرگ فرزند و همسرش همانند کفاره قسم است است. (١٨)
موجبات كفارة جمع
کشتن عمدِی مسلمان: کشتن مسلمان از روِی عمد و به ناحق اعم از زن مرد برده، آزاد، کودک و دِیوانه موجب کفاره جمع است؛ ِیعنِی مرتکب شونده باِید ِیک برده آزاد کند، دو ماه روزه بگِیرد و شصت مسکِین اطعام نماِید. (١٩)
برخِی کفاره افطار عمدِی روزه ماه رمضان با حرام را کفّاره جمع دانسته اند؛ لِیکن مشهور آن را همانند افطار به غِیر حرام، مخِیره دانسته اند (٢٠)
ساِیر موارد
١. قسم به برائت: سوگند ِیاد کردن بر امرِی به برائت از خداوند ِیا رسول خدا (صلى الله عليه و آله) و ِیا امامان معصوم (عليهم السلام) حرام است؛ لِیکن در ثبوت کفاره به آن اختلاف است. (٢١) اکثر متأخران، کفاره اِی را در آن ثابت ندانسته اند. (٢٢) برخِی کفاره آن را کفاره ظهار و با ناتوانِی از آن، کفاره قسم دانسته اند؛ هر چند فرد قسم خود را نشکند. بنابر اِین، به صرف قسم خوردن، کفاره واجب مِی شود. (٢٣)