گران فروشِی: گران فروشِی به لحاظ حکم تکلِیفِی به عنوان اولِی جاِیز است، (١) مگر نسبت به کسِی که فروشنده به او وعده احسان و رعاِیت حال او در معامله را داده باشد، که گران فروشِی نسبت به او مکروه خواهد بود؛ بلکه برخِی حرام دانسته اند (← غبن مسترسل). و نِیز نسبت به مؤمن مکروه است (← سود).

گران فروشِی به لحاظ حکم وضعِی موجب خِیار غبن مِیشود (← خِیار غبن).

ساِیر احکام:

الف. عبادات: اگر کسِی براِی وضو ِیا غسل آب نداشته باشد و تهِیه آن با قِیمت گران امکان پذِیر باشد، در صورتِی که گرانِی به حدّ اجحاف به خرِیدار برسد، خرِیدن آن واجب نِیست و مِی تواند براِی نماز تِیمم کند. همچنِین اگر نماز گزار، فاقد لباس پوشاننده عورت باشد و تهِیه آن با قِیمت گران که به حد اجحاف و اضرار برسد، امکان پذِیر باشد، خرِیدن آن واجب نِیست و نماز را بدون ساتر با کِیفِیتِی خاص به جا مِی آورد(٢) (← نماز عرِیان).

فراهم کردن اسباب سفر حج با قِیمت بِیشتر، بنابر مشهور همِین حکم را دارد.(٣)

برخِی در صورتِی که فراهم کردن اسباب سفر حج با قِیمتِی گران تر از ثمن المثل ممکن باشد، تهِیه آن را واجب ندانسته اند، هر چند گرانِی به حد اجحاف نرسد. (٤)

ب. معاملات: به قول برخِی، انبار کردن کالا به مدت سه روز در اِیام گرانِی و کمبود جنس، تحقق بخش عنوان احتکار است.(٥)