فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٩٣
جواز خرِید و فروش مدفوع انسان و حِیوانات حرام گوشت اختلافِی است. بعضِی گفته اند: چنانچه قابل استفاده باشد، مانند استفاده کردن آن براِی کود، جاِیز است. (١٤)
اطعمه و اشربه: خوردن عِین نجس، مانند غاِیط انسان و حِیوان حرام گوشت (١٥) و نِیز خوردن مدفوع حِیوانات حلال گوشت، به جهت خباثت(← خبائث) حرام است. (١٦)
(١) جواهر الكلام ٥/ ٢٧٣ ، ٢٨٣ و ٢٨٥ – ٢٨٦ ؛ العروة الوثقِی ١/ ١١٦ - ١١٨ ؛ موسوعة الخوئي ٢/ ٣٨٧.
(٢) فقه الشيعة ٢/ ٢٧٨.
(٣) العروة الوثقِی ١/ ١١٨.
(٤) جواهر الکلام ١/ ٢٣٠ و ٢٣٩.
(٥) العروة الوثقِی ١/ ٢٧٦؛ موسوعة الخوئي ٤/ ٢١٦.
(٦) جواهر الکلام ٢/ ٢٢ و ٣٣.
(٧) ١/ ٣٩٣-٤٠٢.
(٨) العروة الوثقِی ١/ ٣٥١.
(٩) ٣٢٩.
(١٠) ٢/ ١٢٨.
(١١) توضِیح المسائل مراجع ١٨١/١.
(١٢) العروة الوثقى ٢/ ٤٣٣ و ٣/ ٣٧.
(١٣) ٢/ ٤٠٠.
(١٤) جواهر الكلام ٢٢/ ٨- ١٢ و ١٧ ـ ١٩ ؛ العروة الوثقى ١/ ١١٩؛ توضيح المسائل مراجع ٢/ ١٩٧-١٩٨.
(١٥) جواهر الکلام ٣٦/ ٢٧١ - ٢٧٣ و ٣٥٤.
(١٦) ٣٩١ - ٣٩٢ ؛ كشف اللثام ٩/ ٢٨٢.
مُدَلِّس ← تدليس
مَدلول ← دلالت
مُدمِن ← ادمان
مَدِین ← دَيْن
مدِینه
مَدِینه: از شهرهاِی معروف حجاز.
مدِینه نام شهرِی است در شبه جزِیره عرب (عربستان کنونِی) در حدود ٤٥٠ کِیلومترِی شمال مکه. نام پِیشِین آن «ِیثرب» بود، که با هجرت رسول خدا صلى الله علِیه و آله به اِین شهر در ِیازدهمِین سال بعثت، مدينة الرسول و به اختصار مدِینه خوانده شد.(١) از احکام آن در بابهاِی طهارت، صلات، صوم و حج سخن گفته اند.
فضِیلت مدينه: مدِینه شهرِی است که رسول خدا صلى الله عليه و آله بـه امــر خداوند از مکه به آنجا هجرت کرد و با تشکِیل حکومت اسلامِی در اِین سرزمِین، اسلام به اقصِی نقاط دنِیا گسترش ِیافت. اِین شهر محل دفن وجود مبارک پِیامبر اعظم صلى الله عليه و آله، فاطمه زهرا سلام الله عليها و چهار امام معصوم (امام مجتبِی، امام سجاد، امام باقر و امام صادق) عليهم السّلام است؛ از اِین رو، از قداست، فضِیلت و حرمت وِیژه اِی برخوردار است.