رسول خدا صلى الله علِیه و آله فرمود: «سرِیع ترِین گناه از حِیث عقوبت، کفران نعمت است» و نِیز فرمود: «هرکس به او نِیکِی شود، پس باِید همانند آن را در حق نِیکِی کننده انجام دهد و در صورت ناتوانِی، بر او ثنا گوِید و اگر چنِین نکند، کفران نعمت کرده است». امام رضا علِیه السلام نِیز فرمود: «کسِی که احسان کننده از بندگان را شکر نکند، شکر خدا را به جا نِیاورده است».(٦)

در حدِیثِی، کفران نعمت از گناهانِی بر شمرده شده است که باعث تغِیِیر و زوال نعمتها مِی شوند.(٧)

(١) روض الجنان ١/ ٢٧ ؛ مفاتيح الشرائع ٢/ ٢٧.

(٢) روضة المتقين ٥٠٣/٥ ؛ موسوعة الخوئِی ٢٦/ ٥.

(٣) كلمة التقوى ٢/ ٣٢٤.

(٤) منتهى المطلب ٥١٠/٨ ؛ وسائل الشيعة ٣١٤/١٥؛ ٣٠٩/١٦.

(٥) ابراهِیم/ ٧.

(٦) وسائل الشيعة ١٦/ ٣١٠ – ٣١٣.

(٧) معانِی الاخبار / ٢٨١.

کفر نصب ← ناصبِی

کفر نفاق ← منافق

کف زدن

کف زدن: زدن کف دو دست به ِیکدِیگر.

کف زدن که از آن در عربِی «تصفِیق» تعبِیر مِیشود زدن کف دو دست به ِیکدِیگر به نشانه شادِی ِیا تشوِیق و ِیا براِی اِیجاد آهنگِی خاص و مانند آن است.

کف زدن ِیا براِی اظهار شادِی و سرور در مجالس جشن و عروسِی صورت مِیگِیرد و ِیا در مقام اعلام و آگاهِی دادن دِیگرِی از چِیزِی. از احکام آن از هر دو حِیث در کلمات فقها در بابهاِی صلات تجارت و نکاح سخن گفته اند.

کف زدن براِی اظهار شادِی: چنانچه کف زدن به گونه اِی موزون و مناسب با مجالس رقص و لهو باشد، به تصرِیح جمعِی حرام است.(١) در غِیر اِین صورت، حرام نخواهد بود.(٢) برخِی، کف زدن در مجالس شادِی اهل بِیت علِیهم السّلام را محل اشکال دانسته اند. (٣)

کف زدن در نماز: کف زدن در نماز در صورت ضرورت و نِیاز براِی آگاهِی دادن کسِی از چِیزِی جاِیز است؛(٤) لِیکن