پوشِیدن لباس شهرت در صورتِی که موجب هتک حرمت و خوار و سبک شدن انسان نزد مردم گردد، حرام است؛ لِیکن اگر به اِین حد نرسد و تنها موجب انگشت نما شدن -و نه هتک حرمت- باشد، در حرمت ِیا کراهت آن اختلاف است.(٥)

بنابر قول به حرمت و ِیا در فرض حرمت، صحت نماز با آن نِیز محل اختلاف است. بسِیارِی حکم به صحت نماز کرده اند. (٦)

مقصود از لباس شهرت، لباسِی است که جنس، رنگ و دوخت آن به گونه اِی باشد که مناسب با زِیّ و شأن فرد نباشد و موجب انگشت نما شدن وِی در مِیان مردم گردد. آراستن مردان، خود را با لباس وِیژه زنان و بالعکس، بنابر قول منسوب به مشهور حرام است. لباس وِیژه هر ِیک از مرد و زن بر حسب عرف، زمان و مکان متفاوت است.(٧) برخِی متأخران در حرمت حکم ِیاد شده اشکال کرده اند؛(٨) لِیکن بسِیارِی از معاصران بنابر احتِیاط حکم به عدم جواز کرده اند. برخِی از آنان احتِیاط را مقِید به فرضِی دانسته اند که شخص آن را زِیّ و هِیئت خود قرار دهد. بعضِی نِیز در صورتِی که مصداق لباس شهرت به شمار نرود، در حرمت آن اشکال کرده اند. (٩)

مکروه: پوشِیدن اِین لباسها مكروه است: لباس سِیاه جز کفش، عمامه و کسا (روپوش بلند روِیِین، همچون عبا و چادر)؛ لباس قرمز سِیر، زعفرانِی و ارغوانِی، جز براِی داماد و نِیز در منزل؛ لباس شهرت بنابر قول به عدم حرمت آن؛ لباس دشمنان دِین؛ لباس منافِی با جمال و آراستگِی؛ لباسِی که بر حسب نوع، رنگ و ِیا هِیئت موجب شبِیه شدن فرد مسن بـه جـوان مِی شود؛ لباس مجلسِی و مِیهمانِی در خانه و محل کار؛ لباس تهِیه شده از پوست حِیوان حرام گوشت در غِیر نماز، در صورت دباغِی نشدن پوست، بنابر قولِی. قول به عدم جواز پوشِیدن آن در فرض دباغِی نشدن به اشهر نسبت داده شده است؛ لباسِی که موجب شباهت پِیدا کردن مرد به زن ِیا بالعکس مِیشود، بنابر قول به عدم حرمت آن؛ لباس نازکِی که زِیر آن پِیدا باشد؛ لباس موِیِین و پشمِینه، مگر در صورت عذر، مانند بِیمارِی ِیا سردِی هوا؛ لباس رنگارنگ و بُرطلّه (← برطلّه) (١٠)