٢. اِیستاده بودن: زوجِین هنگام گفتن الفاظ پنج گانه مخصوص به خود، باِید اِیستاده باشند؛ چنان که اکثر فقها، بوِیژه متأخران، اِیستاده بودن هر دو با هم را هنگام تلفظ دِیگرِی، واجب دانسته اند. برخِی صورت آخر را مستحب دانسته اند.(٢٧)

٣. ترتيب: واجب است ابتدا مرد لعان کند و صِیغه را به ترتِیب ِیاد شده بگوِید، سپس زن اقدام به لعان نماِید و در صورت شروع زن، لعانش كأن لم يكن تلقِی مِی شود و باِید پس از لعان مرد، دوباره لعان کند؛ چنان که واجب است نخست، شهادت و پس از آن، لعن گفته شود و اگر لعن قبل از شهادت گفته شود، کفاِیت نمِیکند. (٢٨)

٤. عربِی بودن: واجب است همه الفاظ لعان در صورت تواناِیِی به عربِی بدون غلط گفته شود و در صورت دشوار بودن، آن مقدار که مِیتواند باِید به عربِی باشد و اگر هِیچ نمِی تواند، به هر زبانِی که تواناِیِی دارد مِی گوِید و با عدم آشناِیِی حاکم به آن زبان، حضور دو مترجم عادل لازم است. (٢٩)

٥. درخواست حاکم: واجب است لعان پس از درخواست حاکم باشد و مبادرت به آن پِیش از درخواست حاکم بِی اثر است. (٣٠)

٦. تعِیِین: در صورتِی که زوج، همسران متعدد داشته باشد، واجب است با ذکر نام و نام پدر ِیا صفات مميزه، زوجه اِی را که مِیخواهد لعان کند، تعِیِین نماِید، و در صورت ِیکِی بودن همسر، مِیتواند به گفتن «زوجتِی» اکتفا کند. (٣١) زوجه همِین که بگوِید «زوجِی» کفاِیت مِیکند؛ زِیرا احتمال تعدد زوج منتفى است. (٣٢)

مستحبات لعان: مستحب است هنگام لعان، حاکم پشت به قبله بنشِیند و زوج سمت راست او و زوجه و کودک سمت راست زوج قرار بگِیرند؛ چنان که علاوه بر حاکم، حضور گروهِی از بزرگان و نِیکان براِی شنِیدن لعان مستحب مِیباشد. (٣٣)

مستحب است حاکم پس از شهادت و پِیش از ذکر کلمه غضب (إِنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَىَّ) زوج را موعظه کند و او را از کِیفر الهِی بترساند؛ همچنِین زوجه را پس از شهادت چهارگانه و پِیش از ِیادآورِی کلمه غضب بِیم دهد و تأکِید کند که عذاب آخرت از کِیفر دنِیوِی دردناک تر است.