٢. از سوِی شارع، خطابِی، هرچند استحبابِی متوجه کودک نِیست؛ از اِین رو، ثوابِی بر عبادت او مترتب نمِی شود و خطاب تنها متوجه اولِیاِی کودک است که او را به تمرِین عبادت وادارند تا به تدرِیج بر عبادت عادت کند و با آن مأنوس گردد. مسئله ِیاد شده ارتباطِی با مسئله امر به امر ندارد تا بحث شود آِیا امر به امر کردن چِیزِی، امر به آن چِیز هست ِیا نه؟ زِیرا در خود عبادت مصلحتِی براِی کودک نِیست تا عبادت براِی او مشروعِیت پِیدا کند؛ بلکه مصلحت تنها در تحقق تمرِین و عادت کردن به عبادت است و امر شارع به اولِیا مبنِی بر تمرِین دادن کودک، استحباِیِی است و بر آنان، تمرِین دادن واجب نِیست.

٣. شارع، کودکان را همچون بالغان به عبادت امر کرده است؛ با اِین تفاوت که امر به کودکان به لحاظ مطلوب بودن خود عمل نِیست؛ بلکه مطلوب، تحقق تمرِین و عادت پِیدا کردن بر عبادت است و عبادت کودک از اِین حِیث داراِی ثواب خواهد بود؛ هر چند از حِیث خود عبادت تواِیِی بر عمل او مترتب نمِی شود.

تفاوت اِین دِیدگاه با دِیدگاه دوم، در ترتب ثواب بنابر اِین نظرِیه و عدم ترتب آن بنابر نظرِیه دوم است و تفاوت آن با دِیدگاه نخست، در صحت عبادت بنابر دِیدگاه نخست و عدم صحت آن بنابر دِیدگاه دوم و سوم و در نتِیجه، صحت نِیابت کودک بنابر نظرِیه نخست است. (٤١) بنابر مشروع بودن عبادت کودک ممِیز همه امورِی که شرط صحت نماز بزرگ‌سال مِیباشد، در نماز کودک نِیز شرط است و نماز وِی همچون نماز مرد و نماز بالغ است؛ (٤٢) لِیکن بر دختر بچه پوشاندن سر در نماز واجب نِیست.(٤٣)

اذان کودک ممِیز براِی بالغان کفاِیت مِیکند؛ اما اذان غِیر ممِیز به تصرِیح برخِی کفاِیت نمِی کند. (٤٤)

به تصرِیح بعضِی، نماز جماعت با دو نفر؛ ِیکِی امام و دِیگرِی مأموم منعقد مِی شود، حتِی اگر مأموم کودک ممِیز باشد؛ (٤٥) اما نماز جمعه منعقد نمِی شود. (٤٦)

بنابر قول مشهور، اِیستادن کودک، هر چند ممِیز در صف اول جماعت مکروه است. (٤٧)