بر اساس خبر ثقه، شِیاع، غلبه ظن و مانند آن، به زوجه خود نسبت زنا دهد، حد قذف بر او جارِی مِیگردد، مگر بر ادعاِیش بِینه اقامه کند. (٣) آِیا جرِیان لعان مشروط به عدم بِینه است و با وجود آن لعان جارِی نمِیشود ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. اکثر قائل به قول نخست(٤) و برخِی قائل به قول دوم اند.(٥)

قذف در عده رجعِی، همچون قذف در زمان زوجِیت است؛ لِیکن در عده باِین، هر چند قذف نسبت به زمان زوجِیت باشد، موجب ثبوت حد خواهد بود و لعان جارِی نمِی شود. (٦)

٢. انکار فرزند: دومِین سبب لعان، انکار فرزندِی نوزادِی است که از همسرش متولد شده است. البته انکار فرزندِی ملازم با نسبت زنا به همسر نِیست؛ زِیرا احتمال مِیرود فرزند به سبب وطــِی بـه شبهه (← آمِیزش به شبهه) و مانند آن به دنِیا آمده باشد. بنابر اِین، چنانچه فرد علم دارد که فرزند متولد شده از او نِیست، جاِیز، بلکه واجب است او را نفِی کند؛ لِیکن نمِی تواند به همسرش نسبت زنا و به نوزاد نسبت ولد الزنا بودن بدهد؛(٧) چنان که انکار فرزند کسِی که در فراش فرد متولد شده و امکان لحوق وِی به او وجود دارد جاِیز نِیست؛ هرچند کسِی با همسرش زنا کرده باشد. بنابر اِین، تنها در فرضِی که علم دارد فرزند از آنِ او نِیست و بر حسب ظاهر شرع، نوزاد به او ملحق مِیشود، مِیتواند با لعان او را نفِی کند تا فردِی که از او نِیست به وِی منتسب نگردد.(٨) لعان براِی نفِی فرزندِی منوط به تحقق آمِیزش و احتمال انتساب نوزاد به زوج است، مانند اِینکه از زمان آمِیزش شش ماه ِیا بِیشتر گذشته و از نه ماه تجاوز نکرده باشد، و چنانچه از زمان آمِیزش، کمتر از شش ماه و ِیا بِیشتر از نه ماه گذشته باشد و احتمال انتساب نوزاد به زوج نرود، براِی نفِی فرزندِی نِیازِی به لعان نِیست؛ زِیرا فرزندِی بدون لعان نِیز نفِی مِیشود.(٩) بنابر اِین اگر زوجِین پس از اتفاق بر وقوع آمِیزش، در زمان حمل اختلاف کنند و زوج بگوِید: از زمان دخول کمتر از شش ماه گذشته است و ِیا بِیشتر از نه ماه از زمان آن مِیگذرد،