«لاخلاف» ِیا «بلاخلافٍ» عنوانِی است که فقها براِی تقوِیت و تأِیِید فتواِیِی در مسئله اِی از مسائل فقهِی به کار مِی برند و مقصود از آن عدم وجود مخالف در مسئله است.

تفاوت «لاخلاف» با «اجماع» (←اجماع) اِین است که «لاخلاف» در جاِیِی که عده اِی متعرض مسئله شده و همه در آن مسئله ِیک فتوا دارند، صادق است هرچند بسِیارِی دِیگر، متعرض آن مسئله نشده باشند و احتمال برود در صورت تعرض، فتوا به خلاف مِیدادند؛ در حالِی که در «اجماع»، همه ِیا اکثر قرِیب به اتفاق، متعرض مسئله شده و ِیک فتوا داده اند.

گاهِی نِیز به جاِی «لاخلاف»، تعبِیر «لا خلاف أجِدُه» يا «لا أجِدُ فيه خلافاً» به کار مِیرود که از نظر گستره محدودتر از عنوان «لاخلاف» است؛ چه اِینکه مفاد آن عدم وجود مخالف در مسئله در حد تتبع و جست وجوِی قائل است؛ هر چند ممکن است مخالف ِیا مخالفانِی وجود داشته باشد که وِی به آن دست نِیافته است. بنابر اِین، تعبِیر «اجماع» از تعبِیر «لاخلاف» ِیک درجه و از تعبِیر «بلاخلاف اجده» دو درجه بالاتر خواهد بود.(١)

(١) کتاب نکاح (زنجانِی) ٢٤/ ٧٥٥٧ و ٢٥/ ٧٩٧٢ ؛ كلمات سديدة / ٣٩٩ ؛ فصلنامه فقه اهل بيت عليهم السلام، شماره ٣٥/ ٤٥.