در فقه، مستعمل گاه صفت آب آمده است و مقصود از آن آب استفاده شده در تطهِیر است که دو گونه است: آب استفاده شده در شست و شوِی نجس کـه غساله نامِیده مِی شود(← غساله) و آب به کار رفته در طهارت از حدث (وضو ِیا غسل) (← آب مستعمل)؛ گاه وصف سنگ استنجا (← استنجاء) در تطهِیر مخرج غاِیط(← استجمار) و گاه وصف سنگ رِیزه هاِی به کار رفته در رمِی جمرات (← رمِی جمره). گاهِی نِیز وصف خاکِی است که براِی تِیمم استفاده شده است (← تِیمم). مقصود از آن، خاکِی است که از اعضاِی تِیمم کننده رِیخته و جمع شده است.(١) و نِیز وصف خاکِی است که در تطهِیر ظرف نجش شده به ولوغ(← ولوغ) به کار رفته است (٢)( ←خاک مالِی).

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) جامع المقاصد ١/ ٤٨٢؛ روض الجنان/ ١٢٠.

(٢) مصباح الهدِی ٣/ ٤٨.

مُستَفِیض ← استفاضه

مستقبل

مُستَقبَل: آِینده.

از آن به مناسبت در بابهاِیِی نظِیر ضمان، اجاره، وقف و وصِیت سخن گفته اند.

از شراِیط صحت ضمان اِین است که مال ِیا حق مورد ضمان (مضمون به) بر ذمه مضمون عنه ثابت و مستقر شده باشد،