البته مسافرِی که شغل او سفر است ِیا در جاِیِی قصد اقامت ده روز کرده ِیا با تردِید، سِی روز در جاِیِی مانده، نمازش تمام است. چنان که در سفر معصِیت نِیز تمام مِی باشد(← سفر).

مسافر در اذان و اقامه (← اقامه) مِی تواند هر فصل از فصول آن دو را ِیک بار بگوِید(٣) (← اذان).

به تصرِیح برخِی، جمع مِیان نماز ظهر و عصر و نِیز مغرب و عشا براِی مسافر مستحب است(٤) (← ظهرِین) (← عشائِین).

تقدِیم نماز شب بر نِیمه شب براِی معذور، همچون مسافر جاِیز است(٥) (← نماز شب). چنان که تأخِیر نماز از اول وقت براِی مسافر جاِیز مِی باشد(٦)

(← رخصت)

وجوب نماز جمعه و نماز عِید -در فرض وجوب آن دو- از مسافر ساقط است (٧) (← نماز عِید).

زکات و خمس: از مستحقان زکات(٨) و خمس،(٩) مسافرِ در راه مانده است که اِین سبِیل نامِیده شده است (← ابن سبِیل).

صوم: روزه از مسافر صحِیح نِیست.(١٠)

وقت نِیت روزه در واجب معِین، مانند روزه ماه رمضان براِی مسافر تا زوال (ظهر) امتداد دارد و مسافر چنانچه قبل از زوال به وطن ِیا جاِیِی که قصد دارد ده روز در آنجا بماند، برسد و تا آن زمان مفطرِی، استعمال نکرده باشد، نِیت روزه مِیکند و روزه مِیگِیرد. مسافرِی که در ماه رمضان، بعد از ظهر ِیا پس از استعمال ِیکِی از مفطرات در حال سفر، به وطن ِیا جاِیِی که قصد اقامت ده روز دارد، مي رسد، مستحب است باقِی مانده روز را از مفطرات امساک کند. (١١) سزاوار نِیست مسافر در ماه رمضان خود را از نوشِیدنِی ها و خوردنِی ها سِیر کند(١٢) (←روزه)

حج: بدرقه مسافر مؤمن و نِیز به پِیشواز او رفتن هنگام بازگشت از سفر مستحب است (١٣) (← مشاِیعت). چنان که معانقه و در آغوش گرفتن او مستحب مِی باشد (١٤)( معانقه).

فرود آمدن در آخر شب براِی استراحت در کنار جاده ها و راهها مکروه است (١٥) (← تعرِیس)