نماز خواندن در لباس نازک براِی مردان مکروه است؛ مگر آنکه رنگ ِیا حجم عورت بنابر قول بـه وجـوب پوشاندن حجم آن پِیدا باشد، که در اِین صورت جاِیز نِیست. (٦٧)

نمازگزاردن در شلوار به تنهاِیِی و براِی زنان در ِیک لباس، هرچند نازک نباشد، مکروه است. (٦٨)

امور زِیر در لباس نمازگزار مکروه است: بستن لنگ روِی پِیراهن، بنابر قول مشهور؛ (٦٩) توشح که بنابر معروف عبارت است از گذراندن ِیک طرف جامه از زِیر بغل راست و افکندن آن بر دوش چپ ِیا بالعکس (٧٠) (← توشح)؛ همچنِین اشتمال صماء که بنابر مشهور عبارت است از افکندن لباس، همچون عبا و چادر بر دو شانه و گرفتن دو طرف آن از جلو و گذراندن از زِیر بغل و نهادن بر ِیک شانه(٧١) (← اشتمال صماء)؛ نماز گزاردن با عمامه بدون حنک و اسدال (٧٢) (←عمامه)؛ لثام؛ ِیعنِی روبند ِیا چِیزِی که صورت را بپوشاند، براِی مرد و نقاب براِی زن و چنانچه مانع قرائت باشد، جاِیز نِیست؛ (٧٣) نماز گزاردن با قباِی مشدود (بسته شده با دکمه ِیا کمربند) به قول مشهور، جز در حال جنگ (٧٤) (← قبا)؛ نماز خواندن در لباس کسِی که متهم به عدم پرهِیز از نجاسات است، بنابر قول مشهور، از برخِی، تعمِیم حکم کراهت براِی متهم به ساِیر محرمات، همچون غصب نِیز نقل شده است؛(٧٥) نپوشِیدن ردا (عبا) براِی امام جماعت، به قول مشهور (٧٦) (← ردا)؛ نماز خواندن زن در خلخال صدادار، بنابر قول مشهور؛ (٧٧) همچنِین نماز در لباس شهرت بنابر قول به عدم حرمت آن و ِیا نرسِیدن به حد حرمت؛ نماز گزاردن با دکمه هاِی باز؛ با جامه آمِیخته با ابرِیشم؛ لباس کفار و دشمنان دِین؛ لباس چرکِین؛ لباس جلف چسبِیده به بدن؛ لباس تهِیه شده از پوست سنجاب، بنابر قول به جواز نماز خواندن در آن و نماز با کفش تهِیه شده از پوست الاغ؛ لباس تکبر؛ داخل کردن دست زِیر لباس به گونه اِی که به بدن بچسبد و نماز گزاردن با چِیزهاِیِی که نماز در آنها تمام نِیست، مانند کلاه و کمربند، اگر نجس باشند.(٧٨)