مال کثِیر: اگر کسِی اِین گونه نذر کند که مالِی کثِیر براِی خدا در راه خدا صدقه دهد، در صورتِی که آن را در نِیت خود مشخص نکرده باشد باِید هشتاد در هم صدقه دهد. (١)

اگر کسِی به مالِی کثِیر براِی دِیگرِی وصِیت کند، آِیا براِی تعِیِین آن به ورثه رجوع مِیشود ِیا همانند نذر، باِید هشتاد در هم داده شود؟ مسئله محل اختلاف است. قول نخست مشهور است. (٢)برخِی، قائل به قول دوم شده اند. (٣)

به گفته برخِی قدما اقرار به مال کثِیر نِیز همچون ،نذر بر هشتاد درهم حمل مِیشود و اقرار کننده باِید به کسِی که به نفع او اقرار کرده است هشتاد درهم بدهد. (٤) قول مقابل که معروف مِیان فقها است ـ رجوع به مقر براِی تفسِیر و تبِیِین مقصودش از مال کثِیر است. (٥)

(١) کتاب السرائر ٣/ ٦١ ؛ التنقيح الرائع ٣/ ٥٢١ ^

(٢) جواهر الکلام ٢٨/ ٣٣٠.

(٣) المقنع / ٤٧٨ ؛ الخلاف ١٣٩/٤ ؛ الوسيلة / ٣٧٨ ؛ فقه القرآن ٢/ ٣١٣؛ تحرِیر الاحكام ٣/٣٥٤.

(٤) المبسوط ٦/٣ المهذب ١/ ٤٠٥ ؛ اصباح الشيعة / ٣٣٢

(٥) كتاب السرائر ٢/ ٥٠٠ ؛ مختلف الشيعة ٤٠/٦؛ جواهر الکلام ٣٥/ ٤٠ - ٤١.

کثِیب احمر ← تل سرخ

کثِیر ← کثرت

كثير؛ آب ← آب کثِیر

كثير السفر ← سفر

كثير السهو

كثير السهو بسِیار سهو کننده.

سهو در برابر تذکر، بر شک و فراموشِی نِیز اطلاق مِیشود؛ هرچند در کاربرد خاص بر آن دو اطلاق نمِی گردد. سهو به معناِی خاص عبارت است از محو شدن صورت علمِی چِیزِی از قوه ذاکره انسان بدون محو آن از حافظه به گونه اِی که با اندک تأمل و تذکرِی به ِیاد مِی آورد

( سهو) .

مقصود از کثِیر السهو کسِی است که سهو بسِیار بر او عارض مِیشود. از احکام آن به مناسبت در بابهاِی اجتهاد و تقلِید، صلات، تجارت و شهادات سخن گفته اند.

صلات: کسِی که در نماز؛ چه در افعال و چه در رکعات بسِیار شک مِیکند، نباِید به شک خود اعتنا کند؛ بدِین معنا که بنا را