حالت دوم نِیز دو صورت دارد: ِیا خروج ادرار پِیوسته نِیست؛ بلکه در حدّ دو، سه و چند بار اتفاق مِی افتد؛ به گونه اِی که وضو گرفتن پس از هر بار موجب عسر و حرج نخواهد بود و ِیا پِیوسته و پِی در پِی است.

در حالت نخست (وجود فرصت به مقدار طهارت و نماز)، بر مسلوس واجب است در زمانِی که فرصت دارد، وضو بگِیرد و نماز بخواند؛ اول وقت باشد ِیا وسط، ِیا آخر وقت و چنانچه در غِیر آن زمان به جا آورد، نمازش باطل است، مگر آنکه تا پاِیان نماز ادرارِی از او خارج نشود. در اِین صورت با وجود قصد قربت، نمازش صحِیح خواهد بود. البته اگر فرصت ِیاد شده در اول وقت باشد، اما نماز را به تأخِیر اندازد، نمازِی که در غِیر آن وقت به جا مِی آورد با رعاِیت حکم حالت دوم صحِیح است؛ هرچند معصِیت کرده است. (١)

در حالت دوم (نبود فرصت کافِی) اگر تکرار خروج ادرار در اثناِی نماز به اندازه اِی باشد که وضو گرفتن در هر بار دشوار و حرجِی نباشد، آِیا باِید پس از هر بار خروج ادرار وضو بگِیرد و نمازش را ادامه دهد ِیا نِیازِی به تجدِید وضو در اثناِی نماز نِیست و نمازش صحِیح است؟ مسئله محل اختلاف است. جمعِی قائل به قول نخست شده اند.(٢) برخِی قول دوم را برگزِیده اند.(٣) برخِی نِیز احتِیاط را در جمع مِیان هر دو کِیفِیت دانسته اند؛ بدِین صورت که نماز را ِیک بار با ِیک وضو بخواند و ِیک بار با وضو گرفتن در اثنا در صورت خروج ادرار.(٤)

چنانچه تکرر خروج ادرار، پِیوسته ِیا به اندازه اِی باشد که تجدِید وضو در اثنا دشوار و حرجِی باشد، نماز را با ِیک وضو مِیگزارد و نِیازِی به تجدِید وضو در اثنا نِیست؛ لِیکن آِیا بر چنِین کسِی واجب است براِی هر نماز ِیک وضو بگِیرد ِیا با ِیک وضو مِی تواند چند نماز بگزارد، مگر آنکه حدثِی دِیگر از او سر بزند و ِیا تنها جمع مِیان نماز ظهر و عصر و نِیز مغرب و عشا با ِیک وضو براِی او جاِیز مِیباشد؟ مسئله محل اختلاف است. بسِیارِی قول نخست را برگزِیده اند.(٥) بلکه اِین قول، مشهور است.(٦) برخِی قول دوم(٧) و برخِی دِیگر قول سوم(٨) را برگزِیده اند.