کشف عورت در مسجد در صورت اِیمن بودن از نگاه دِیگران و نِیز کشف بِین ناف تا زانو، مکروه است. (٧٤) برخِی قدما كشف عورت و نِیز کشف بِین ناف تا زانو را در مسجد حرام دانسته اند. (٧٥)

پرتاب کردن سنگ رِیزه در مسجد(٧٦) و نِیز داخل شدن در مسجد براِی کسِی که دهانش بوِی بد و آزار دهنده، همچون سِیر و پِیاز مِی دهد، مکروه است. (٧٧)

حق اولوِیت در مسجد: کسِی که براِی عبادت؛ اعم از خواندن نماز، تلاوت قرآن و دعا، اعتکاف ِیا براِی غِیر عبادت، به مکانِی از مسجد از دِیگران پِیشِی گِیرد، در استفاده از آن مکان، تا زمانِی که در آنجا است، حق اولوِیت دارد و کسِی نمِی تواند مزاحم او شود(٨٧) و اگر به قصد اعراض، آن مکان را ترک کند، حقش زاِیل مِی شود؛ اما اگر به قصد بازگشت ترک کند، در صورتِی که چِیزِی همچون سجاده از خود برجاِی گذاشته باشد، حقش محفوظ است. در غِیر اِین صورت، چنانچه ترک کردن آن مکان بدون ضرورت بوده است، حقش زاِیل مِیشود؛ اما اگر از روِی ضرورت و نِیاز، چون تجدِید طهارت ِیا برآوردن حاجت مؤمنِی ِیا اجابت دعوت کننده اِی ِیا خون رِیزِی بِینِی بوده است، در اِینکه حقش محفوظ خواهد بود ِیا زاِیل مِی شود، اختلاف است. بنابر قول مشهور، در اِین فرض نِیز حقش زاِیل مِیگردد. (٧٩) برخِی در صورت ترک محل از روِی ضرورت، حق را محفوظ دانسته اند.(٨٠)

وقف بر مسجد: به قول مشهور، وقف بر مسجد جاِیز است؛ زِیرا در حقِیقت به وقف بر مسلمانان و مصالح آنـان بـر مِیگردد. (٨١) برخِی وقف بر مساجد را صحِیح ندانسته اند. (٨٢)

اعتکاف در مسجد: اعتکاف تنها در مسجد صحِیح است؛ لِیکن آِیا در هر مسجدِی ِیا تنها در مسجد جامع شهر و ِیا تنها در مساجد چهارگانه؛ ِیعنِی مسجد الحرام، مسجد النبي صلى الله عليه و آله، مسجد کوفه و مسجد بصره ِیا به ضمِیمه مسجد مداِین که معصومان عليهم السلام در آنها نماز جمعه ِیا جماعت گزارده اند؟ مسئله محل اختلاف است. قول آخر منسوب به مشهور است. (٨٣)