ج. مکروهات: خرِید و فروش، سخن گفتن در امور دنِیوِی، همراه آوردن و راه دادن کودکان و دِیوانگان به مسجد و بلند کردن صدا در مسجد مکروه است. (٦٢) برخِی کراهت آوردن و راه دادن کودک به مسجد را به کودکانِی اختصاص داده اند که اطمِینان به تحفظ از نجاسات نسبت به آنان وجود نداشته باشد و بِیم نجس کردن مسجد برود ِیا -بنا به گفته برخِی- کارهاِیِی انجام دهند که در تنافِی با حرمت و جاِیگاه مسجد باشد، مانند بازِی ِیا سروصدا کردن و آزار رساندن به نمازگزاران.(٦٣)

تنفيذ حكم (قضاوت و صدور حکم در دعاوِی) و اجراِی حدود بنابر قول مشهور در مسجد مکروه است.(٦٤) قضاوت را مکروه ندانسته اند. (٦٥) بنابر آنچه از بعضِی نقل شده، کراهت قضاوت در مسجد در صورتِی است که در بردارنده جدل، نزاع و خصومت باشد؛ (٦٦) چنان که برخِی، قضاوت فراوان و همِیشگِی را مکروه دانسته اند. (٦٧) برخِی نِیز حکم به کراهت قضاوتِی کرده اند که قاضِی در مسجد براِی اِین کار بنشِیند؛ اما اگر براِی عبادت به مسجد رفته باشد و بر حسب اتفاق، قضاوت کند، چنِین قضاوتِی مکروه نِیست. ٦٨

اعلام اشِیاِی گم ِیا پِیدا شده(٦٩) و نِیز شعر خوانِی در مسجد مکروه است. بسِیارِی، اشعار حکمت آمِیز، مداِیح و مراثِی اهل بِیت علِیهم السلام را از اِین حکم، استثنا کرده اند (٧٠) (← شعر).

انداختن آب بِینِی و دهان و کشتن شپش در مسجد مکروه است و مستحب است شپش را زِیر خاک کنند. خوابِیدن در مسجد، بوِیژه مسجد الحرام و مسجد النبي صلى الله علِیه و آله بنابر قول مشهور مکروه است.(٧١) برخِی کراهت را مخصوص دو مسجد ِیاد شده دانسته اند. (٧٢)

صنعتگرِی در مسجد، از قبِیل تِیز کردن تِیر، دوزندگِی و بافندگِی و نِیز از نِیام کشِیدن شمشِیر و آوِیختن سلاح مکروه است. برخِی کراهت از نِیام کشِیدن شمشِیر و آوِیختن سلاح را مخصوص مسجد اكبر (مسجد الحرام ِیا هر مسجد جامعِی) دانسته اند.(٧٣)