خواندن سوره مزّمّل در نمازهاِی واجب و مستحب(١) و قرائت آن در نماز عشا ِیا آخر شب استحباب دارد.(٢) در رواِیتِی آمده است: «هرکس اِین سوره را در نماز عشا ِیا آخر شب تلاوت کند، شب و روز همراه سوره مزمل، به نفع او شهادت مِیدهند و خداوند او را به زندگِی پاکِیزه زنده مِیدارد و به مرگ پاک مِی مِیراند.».(٣)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) كشف الغطاء ٣/ ٤٧٨؛ وسائل الشيعة ٦/ ١٤١.

(٢) جواهر الکلام ٤١٨/٩.

(٣) وسائل الشيعة ١٤٣/٦.

مزه

مَزه: کِیفِیتِی که با چشِیدن ِیا خوردن چِیزِی به وسِیله زبان احساس مِی شود.

از احکام آن در بابهاِی طهارت، صوم تجارت و دِیات سخن گفته اند.

طهارت: آب در صورت تغِیِیر رنگ، بو ِیا مزه آن به ملاقات با نجاست، نجس(١) و با زوال آن، به سبب اتصال به آب پاک، پاک مِی شود؛(٢) لِیکن با تغِیِیر بو ِیا مزه آن بر اثر مجاورت با نجس، بدون ملاقات با

آن، نجس نمِیگردد.(٣)

صوم: چشِیدن غذا جهت تشخِیص مزه آن بدون فرو بردن، براِی روزه دار جاِیز است (٤) (← چشِیدن).

به قول مشهور، جوِیدن چِیزهاِیِی همچون صمغ که مزه دارند؛ لِیکن با جوِیدن، اجزاِی آنها از هم جدا نمِی شود، براِی روزه دار مکروه است و موجب بطلان روزه نمِی شود.(٥) همچنِین سرمه کشِیدن به چِیزِی که مزه اش به حلق مِیرسد، مانند صبر زرد بنابر قول مشهور، مکروه است. (٦)