تجهيز مخالف: مراد از تجهِیز، غسل دادن، کفن کردن، نماز گزاردن و تدفِین مِیت است. به قول مشهور، تجهِیز مخالفِی که محکوم به کفر - همچون ناصبِی- نِیست، واجب است. (٣) غسل دهنده مِیت باِید مؤمن (دوازده امامِی) باشد و از مخالف جز در حال اضطرار، صحِیح نِیست (٤) (← غسل مِیت).

عبادتهاِی مخالف: بدون شک، بر عبادتهاِی مخالف، در آخرت ثمرِی مترتب نمِی شود و عبادت کننده از آنها سودِی نخواهد برد؛ لِیکن در دنِیا آِیا صحت عبادات او مشروط به اِیمان (شِیعه دوازده امامِی بودن) است و بدون آن باطل خواهد بود؛ بدِین معنا که عبادتهاِی مخالف، هر چند نزد امامِیه منطبق با شراِیط صحت انجام گِیرد، موجب سقوط اعاده و قضاِی آن نمِی شود و تکلِیف بر ذمه او باقِی مِیماند ِیا نه؟ مسئله محل بحث است. بر قول نخست ادعاِی اجماع شده است.(٥) جمعِی نِیز به آن تصرِیح کرده اند.(٦) البته در صورت هداِیت ِیافتن مخالف به مذهب حق، اعاده عبادات انجام گرفته در زمان گمراهِی -جز زکات- واجب نِیست؛ هرچند قضاِی عباداتِ واجبِ فوت شده، واجب است (← استبصار)

ازدواج با مخالف: ازدواج مرد مؤمن با زن مخالف در صورتِی که محکوم به کفر نباشد، جاِیز، لِیکن -به تصرِیح بــرخـــِی- مکروه است. آِیا ازدواج زن مؤمن با مرد مخالف جاِیز است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. مشهور آن را جاِیز و صحِیح ندانسته اند؛(٧) بلکه برخِی در جانب زوج نِیز، ازدواج با زن مخالف را جاِیز و صحِیح ندانسته اند، مگر آنکه مستضعف باشد.(٨) در مقابل، برخِی ازدواج با مخالف را مطلقا جاِیز؛ لِیکن مکروه دانسته و گفته اند: کراهت در جانب زن مؤمن شدِیدتر است. (٩)

بنابر شرط بودن اِیمان، چنانچه مردِی پس از ازدواج با زن مؤمن از اِیمان خارج گردد و به مخالفان بپِیوندد، نکاح باطل مِی شود. (١٠)

دِیگر احکام: از شراِیط امام جماعت و جمعه(← نماز جمعه)، مرجع تقلِید و قاضِی، مؤمن بودن است؛ از اِین رو،