کبوتر که در لغت عرب «حمام» نامِیده مِیشود گونه هاِی مختلفِی دارد که ٧٢ گونه آن تا کنون شناساِیِی شده است.(٢) در كلمات فقها به تبع لغوِیان براِی کبوتر دو معنا ذکر شده است:

(١) پرنده اِی که صدا از حلقش به گونه پِیوسته و پِی در پِی با گرداندن در گلو خارج مِیشود و منقارش را در آب فرو مِی برد و ِیکباره آب مِی نوشد، نه همچون برخِی پرندگان که آب را به منقار خود گرفته و قطره قطره مِینوشند و ِیا پس از بِیرون آوردن منقار از آب، آن را فــرو مِی برند.

(٢) هر مرغ طوق دار. (٣)

برخِی تعرِیف دوم را به واقع نزدِیک تر دانسته اند؛ (٤) بلکه بعضِی تنها همِین تعرِیف را ذکر کرده اند .(٥) تعرِیف دوم مِیان لغوِیان معروف است. (٦) برخِی نِیز هر دو تعرِیف را با ِیکدِیگر جمع کرده و گفته اند: کبوتر عبارت است از مرغ طوق دار ِیا مرغِی که صدا از حلقش به گونه پِیوسته و پِی در پِی خارج مِی شود و ِیا آنکه با فروبردن منقار در آب، آب را ِیکباره مِی نوشد. (٧) از احکام آن در بابهاِی طهارت، حج، تجارت، سبق و ،رماِیه اشربه و اطعمه و شهادات سخن گفته اند.

طهارت اگر کبوتر در چاه بمِیرد هفت سطل آب از چاه کشِیده و بِیرون رِیخته مِی شود (٨) > آب چاه). فضله کبوتر پاک است. (٩)