بر پاِیه گزارشهاِی تارِیخِی، زردشت نام پِیغمبر پارسِیان و از نژاد فرِیدون است که ششصد سال پِیش از مِیلاد از شهر اردبِیل و سبلان در دوران پادشاهِی گشتاسب ظهور کرد. گشتاسب به او گروِید و آِیِینش را رواج داد. طول عمر او ٧٧ سال بوده است. کتاب زند و پازند منسوب به او است. گوِیند کتاب زند بر ٢١ نسک (بخش) مشتمل و هر نسک داراِی عنوانِی معِین بود. چهارده نسک از اِین کتاب نزد موبدان آِیِین زردشت وجود داشت که آن نِیز در جرِیان فتنه هاِی اِیران از بِین رفته است. (١)

در رواِیتِی از رسول خدا صلِی الله علِیه و آله آمده است: «مجوسِیان پِیامبرِی داشته اند که او را کشته و کتابش را سوزانده اند». (٢)

از آن در بابهاِی صلات، نکاح، ارث و دِیات نام برده اند.

مجوس و اهل کتاب: بنابر قول مشهور، مجوس محکوم به حکـم اهـل کتاب اند (← اهل کتاب)؛ هرچند اهل کتاب شمرده نشده اند؛ زِیرا بنابر پاِیه رواِیتِی داراِی کتاب آسمانِی بوده اند؛ لِیکن آن را سوزانده اند. از اِین رو، در كلمات فقها از مجوس به کسانِی که براِی آنان شبهه کتاب مِی باشد، تعبِیر شـده است؛ زِیرا گمان مِیکنند آنچه در دستشان است همان کتاب آسمانِی است. (٣)