تا پاِیان نماز حدثِی از او خارج نشود. در اِین صورت، با وجود قصد قربت، نمازش صحِیح خواهد بود، مانند اِینکه فرصت در آخر وقت وجود دارد، لِیکن مبطون به امِید عدم خروج حدث از او ِیا غفلت از خروج حدث، نماز را در اول وقت بخواند. اگر اِین فرصت در اول وقت باشد و مبطون نماز را به تأخِیر اندازد، نمازش صحِیح است؛ هرچند معصِیت کرده است.(١)

در صورت دوم (خروج حدث، دو ِیا سه بار و ِیا بِیشتر در اثناِی نماز رخ دهد، به گونه اِی که وضو بعد از هر بار، حرجِی نباشد) بنابر قول مشهور، واجب است وضو بگِیرد و با گذاشتن ظرفِی آب کنار خود، مشغول نماز شود و هر بار پس از خروج حدث، فورِی وضو بگِیرد و نماز را ادامه دهد.(٢) برخِی، ِیک بار وضو گرفتن براِی هر نماز را کافِی دانسته اند. (٣)

در صورت سوم (حرجِی بودن تکرار وضو)، بنابر قول مشهور، باِید براِی هر نماز ِیک وضو بگِیرد. (٤) آِیا در اِین فرض، ِیک وضو براِی نمازهاِی متعدد تا زمانِی که حدثِی دِیگر، همچون خوابِیدن ِیا خروج ادرار ِیا مدفوع به نحو متعارف از او سر نزند، کفاِیت مِیکند ِیا باِید براِی هر نماز ِیک وضو بگِیرد؟ مسئله محل اختلاف است. (٥)

آِیا بر مبطون -در غِیر صورت اول ـ پس از وضو گرفتن، مبادرت به نماز واجب است ِیا نه؟ مسئله اختلافِی است. بسِیارِی آن را واجب دانسته(٦) و بــرخـــِی واجب ندانسته اند.(٧)

وضو گرفتن براِی قضاِی تشهد و سجده فراموش شده بر مبطون واجب نِیست و همان وضوِیِی که براِی نماز گرفته است کفاِیت مِیکند؛ اما کفاِیت آن براِی نماز احتِیاط (← نماز احتِیاط) اختلافِی است. آِیا براِی به جا آوردن نمازهاِی مستحب، وضو گرفتن براِی هر نماز شرط است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف مِی باشد. (٨)

آِیا درمان بِیمارِی عارض شده، بر مبطون واجب است؟ برخِی گفته اند: در صورت امکان مداوا به آسانِی، احتِیاط در اقدام به درمان است. (٩)