رجوع زوجه در بذل: با وقوع طلاق مبارات، طلاق ـ چنان که در آغـاز بـدان اشاره شد- باِین است (←طلاق باِین)؛ از اِین رو، زوج نمِی تواند در زمان عـــده بــه زوجه رجوع کند، مگر آنکه زوجه در زمان عده از آنچه بذل کرده برگردد. در اِین صورت، شوهر نِیز مِیتواند قبل از پاِیان عده به همسرش برگردد. بنابر اِین، زوجه تا قبل از اتمام عده مِی تواند از آنچه بذل کرده است، برگردد. (٧)

(١) جواهر الكلام ٣٣/ ٢.

(٢) ٨٨ ؛ كشف اللثام ٨/ ٢٢٤.

(٣) تحرير الاحكام ٤/ ٩٧ ؛ جواهر الکلام ٣٣/ ٨٩ ؛ توضِیح المسائل مراجع ٢/ ٥٣٥ – ٥٣٦.

(٤) مسالک الافهام ٩/ ٤٥٣ - ٤٥٥ ؛ جواهر الکلام ٣٣/ ٩٠ – ٩٢.

(٥) جواهر الکلام ٣٣/ ٩٢.

(٦) تحرير الاحکام ٤/ ٨١ و ٨٦ ؛ جواهر الکلام ٣٣/ ٤-٦ و ٩٤ - ٩٥ ؛ مسالک الافهام ٩/ ٤٥٧.

(٧) مسالک الافهام ٩/ ٤٥٦ ؛ جواهر الكلام ٣٣/ ٩٣.

مبارئه

مُبارئه: زنِی که طلاق مبارات داده شده است(← مبارات).

مبارزه

مُبارزه: رو در روِی کسِی اِیستادن با هدف شکست دادن او.

از احکام آن در باب جهاد سخن گفته اند.

حکم تکلِیفِی: مبارزه با دشمن دِین امرِی مشروع است.(١) آِیا براِی مسلمان، مبارز طلبِیدن بدون اذن امام عليه السلام جاِیز است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. برخِی آن را حرام(٢) و برخِی دِیگر مکروه (٣) دانسته اند. البته در صورت منع امام علِیه السلام از مبارزه، سرپِیچِی از دستور اِیشان حرام خواهد بود.

اگر امام علِیه السّلام به فردِی خاص فرمان مبارزه دهد، مبارزه بر او واجب عِینِی (← وجوب عِینِی) مِیباشد و اگر گروهِی را به آن امر کند، تا زمانِی که ِیک نفر از آنان براِی مبارزه گام پِیش ننهاده، بر همه واجب کفاِیِی (← وجوب کفاِیِی) خواهد بود و چنانچه بدون امر الزامِی، دعوت به مبارزه کند، اجابت دعوت مستحب مِیباشد. (٤)

احکام مبارزه: چنانچه دشمن، مبارز بطلبد و عدم کمک دِیگر رزمندگان را به رزمنده اِی که براِی مبارزه گام پِیش نهاده، شرط نکند ِیارِی کردن او در برابر دشمن جاِیز است؛ اما اگر شرط کند کسِی در مبارزه به مبارز مسلمان کمک نکند،