(٢١) المقنعة/ ٥٨٩ ؛ غنية النزوع / ٢١٣ ؛ اصباح الشيعة / ٢٤٥ ؛ تذكرة الفقهاء ١٠/ ٢٥ ، ٣١ - ٣٢ و ٣٥ ؛ غاية المراد (حاشية الارشاد) ٢/ ٦؛ منتهى المطلب ١٥/ ٣٤٩ ؛ جواهر الكلام ٢٢/ ٨.

(٢٢) بحوث في شرح العروة ٢/ ١٣٧؛ كتاب المكاسب ١/ ٣٣ - ٣٥ و ٦٥ ؛ جامع المدارک ٣/ ٢.

(٢٣) جواهر الکلام ٣٦/ ٣٥٤ و ٣٨٣.

(٢٤) ٣٨٤؛ العروة الوثقِی ١/ ١٦٢.

(٢٥) جواهر الكلام ١/ ٣٨٨ و ٣٦/ ٣٨٨.

مأبون ← اُبنه

مأذنه ← مناره

مأذون

مَأذون: کسِی براِی انجام کارِی به او اذن داده شده است (← اذن).

مِئزَر ← إزار

مأزمِین

مَأزِمَِین: حد نهاِیِی مشعر به سمت عرفات و حد عرفات (ابتداِی عرفات) از طرف مشعر.

مأزمين تثنِیه «مَأْزِم» در لغت به معناِی راه تنگ و بارِیک موجود بِین کوه ها آمده(١) و در اِینجا مراد موضعِی است در مکه، مِیان مشعر الحرام و عرفات؛ دره اِی بارِیک مِیان دو کوه که پاِیان آن دره به بطن عُرنَه مِی رسد.(٢) از آن در باب حج سخن گفته اند. از مناسک حج، وقوف در عرفات و مشعر است(← وقوف). حد مشعر ما بين مَأزِمِین تا حِیاض(← حِیاض) و تا وادِی مُحَسَّر (← وادِی محسّر) است.(٣)

حدود مشعر موقف به شمار نمِی رود؛ از اِین رو، وقــــوف در مأزمــيـن جـايز نِیست؛(٤) لِیکن هنگام ازدحام جمعِیت، وقوف در آن جاِیز است.(٥)