مشهور آن است که سوره مائده آخرِین سوره اِی است که بر رسول خدا صلِّی الله علِیه و آله نازل شده است. در حدِیثِی آمده است: «سوره مائده آِیات نازل شده قبل از خود را نسخ (← نسخ) کرده؛ لِیکن چِیزِی اِین سوره را نسخ نکرده است».(١) برخِی گفته اند: اِین سخن که همۀ آِیات اِین سوره از آخرِین آِیات نازل شده بر رسول خدا صلِی الله علِیه و آله باشد، مورد تردِید است؛ (٢) از اِین رو در برخِی رواِیات آمده است: آِیه پنج سوره مائده که بر جواز ازدواج مرد مسلمان با زنان اهل کتاب (←اهل کتاب) دلالت دارد،‌ به آِیه ٢٢١ سوره بقره و آِیه ده سوره ممتحنه که بر عدم جواز آن دلالت دارد، نسخ شده است و برخِی با استناد به اِین رواِیات به عدم جواز آن فتوا داده اند. (٣)

از آن در باب صلات نام برده اند.

تلاوت سوره مائده در هر پنج شنبه مستحب است.(٤) در حدِیثِی آمده است: «هر کس سوره مائده را در هر پنج شنبه تلاوت کند، اِیمانش آلوده بـه سـتم نمِی شود و مبتلا به شرک نمِیگردد».(٥)

در بعضِی رواِیات، به همراه داشتن سوره مائده در سفر و نِیز هنگام ترس از چِیزِی ِیا کسِی سفارش شده است. (٦)

(١) كنز العرفان ٢/ ١٩٧؛ مرآة العقول ٢٠ / ٦٧.

(٢) الحدائق الناضرة ٢٤/ ١٥.

(٣) وسائل الشيعة ٢٠/ ٥٣٣ -٥٣٥.

(٤) کشف الغطاء ٣/ ٤٧١.

(٥) وسائل الشيعة ٦/ ٢٥٠.

(٦) ١١/ ٤٢٦.

ماء الشعير

ماء الشعِیر: آب جو.

از آن در باب طهارت، سخن گفته اند.

نوشِیدن آب جو که در فقه به آن «فُقّاع» گفته مِی شود و به شِیوه اِی خاصِی به دست مِی آِید، حرام است(← فقّاع)؛