از مصادِیق تسبِیب، انداختن چِیزِی همچون پوست خربزه ِیا موز در مسِیر عبور و مرور رهگذران و لغزِیدن ِیکِی از آنان به سبب آن و آسِیب دِیدن وِی مِی باشد. در اِین گونه موارد، کسِی که آن شِیء را بر سر راه انداخته و سبب وقوع آن آسِیب شده، ضامن است. همچنِین است اگر در مسِیر عبور و مرور گودالِی بکند و رهگذرِی پاِیش بلغزد و در آن بِیفتد و آسِیب ببِیند(← تسبِیب).

اگر چارپاِیِی که صاحبش همراه آن است، راه را با بول ِیا سرگِین خود ملوّث کند و به سبب آن پاِی انسانِی بلغزد و آسِیب ببِیند، به گفته برخِی، صاحب حِیوان ضامن است. برخِی در صورت توقف حيوان، صاحب آن را ضامن دانسته اند. برخِی نِیز ضمان را در هر صورت نپذِیرفته و صاحب حِیوان را ضامن ندانسته اند.(١)

اگر پاِی چارپاِی کراِیه داده شده بلغزد و به مال ِیا جان کراِیه کننده آسِیبِی برسد، کسِی ضامن نِیست، مگر آنکه سبب لغزش چارپا صاحب آن باشد که با زدن و مانند آن باعث لغزِیدن چارپا شده است. در اِین صورت، صاحب چارپا ضامن خواهد بود. (٢) چنانچه حمّالِ اجِیر شده براِی حمل بارِی بلغزد و به بارش آسِیب برسد، آِیا ضامن است ِیا نه؟ مسئله اختلافِی است. برخِی مطلقا او را ضامن دانسته اند(٣) و برخِی تنها در صورت تفرِیط و کوتاهِی در درست راه رفتن ضمان را ثابت دانسته اند. (٤)

(١) المبسوط ٧/ ١٨٩؛ تحرِیر الاحکام ٥/ ٥٣٩ - ٥٤٠ و ٥٤٤ ؛ جواهر الکلام ٤٣/ ١٢٦ – ١٢٧.

(٢) منهاج الصالحين (خوِیِی) ٢/ ٩١.

(٣) العروة الوثقى ٥/ ٦٨.

(٤) منهاج الصالحِین (خوِیِی) ٢/ ٩١.