صلات: انسانِی که خوابِیده نماز مِیگزارد، چنانچه لحافِی که بر روِی او است نجس ِیا ابرِیشمِی و ِیا از حِیوان حرام گوشت باشد، ضررِی به نماز نمِیزند و نمازش صحِیح است، مگر آنکه از لحاف به عنوان پوشش (لباس) استفاده کند؛ به گونه اِی که از نظر عرف نماز خواندن در آن صدق کند. در اِین صورت لحاف باِید واجد شراِیط لباس نمازگزار -همچون پاک بودن، ابرِیشمِی نبودن و از حِیوان حرام گوشت نبودن- باشد و با فقدان ِیکِی از آن شراِیط، نماز باطل خواهد بود.(١)

برخِی نسبت به شرط آخر (از حِیوان حرام گوشت نبودن) مطلقا فقدان آن را موجب بطلان نماز دانسته اند؛ چه لحاف عرفاً عنوان پوشش داشته باشد ِیا نه. (٢)

برخِی دِیگر قِید ساتر را افزوده اند؛ بدِین معنا که پوشش بدن تنها با لحاف باشد و جز آن پوششِی نباشد. در اِین صورت است که لحاف باِید شراِیط لازم را داشته باشد. بنابر اِین اگر بدن با غِیر لحاف -مثلا لباس- پوشِیده باشد، حکم فوق جارِی نمِی شود؛ هر چند لحاف را به گونه اِی به خود بپِیچد که از نظر عرف نماز گزاردن در آن نِیز صادق باشد.(٣)

نکاح: از نفقه واجب زوجه بر زوج، لحاف است که باِید آن را براِی وِی تهِیه کند. (٤)

حدود: با مشاهده دو مرد لخت زيــر ِیک لحاف، آِیا حد کامل (صد تازِیانه) بر هر ِیک از آن دو جارِی مِیشود ِیا از سِی تا ٩٩ و ِیا از ده تا ٩٩ تازِیانه تعزِیر مِیشوند؟ مسئله محل اختلاف است. (٥) همچنِین اگر دو زن لخت در زِیر ِیک لحاف دِیده شوند.(٦)