بنابر اِین، چنانچه از رابطه نامشروع به دست آِید، موجب محرمِیت نمِی شود؛ لِیکن در حصول محرمِیت با شِیر حاصل از آمِیزش به شبهه اختلاف است. اکثر قائل به حصول محرمِیت با آن شده اند. البته اگر شبهه از هر دو طرف باشد، انتشار محرمِیت با رضاع در حق هر دو طرفِ شبهه و اگر تنها از جانب ِیکِی از آن دو باشد، انتشار محرمِیت در حق آن که شبهه داشته، خواهد بود. (١)

(← رضاع)(← شِیر)

(١) غاية المرام ٣/ ٣٩ ؛ مسالك الافهام ٧/ ٢٠٧ ـ ٢٠٨ ؛ كفاية الاحكام ١٠٧ - ١٠٨ ؛ تحرير الوسيلة ٢/ ٢٦٥؛ الجواهر الفخرية ١١/ ١٧٨.

لَبَن فَحل ← صاحب شِیر

لبه

لَبَّه: گودِی گلو

به فرورفتگِی پاِیِین و نِیز قسمت جلوِی گردن، جاِی گردنبند، لبه گوِیند.(١) از آن به مناسبت در بابهاِی طهارت، صلات و صِید و ذباحه سخن گفته اند.

طهارت: بنابر قول برخِی حنوط کردن (←حنوط) فرورفتگِی گلوِی مِیت و جاِی گردنبند در جلو گردن او مستحب است. (٢)

صلات: به قول مشهور، مستحب است نمازگزار هنگام تکبِیر دستهاِیش را تا محاذِی نرمِی گوش ِیا صورت و ِیا فرورفتگِی گلو بالا ببرد.(٣)

صِید و ذباحه: در نحر (← نحر) باِید آلت تذکِیه (کارد و مانند آن) را در گودِی گلوِی شتر فرو کنند تا حِیوان تذکِیه شود. (٤)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(١) المصباح المنير و مجمع البحرين، واژة «لبب».

(٢) جواهر الكلام ٤/ ١٧٩ - ١٨١ ؛ العروة الوثقى ٢/ ٧٩ – ٨٠.

(٣) جواهر الکلام ٩/ ٢٢٩ – ٢٣٣.

(٤) ٣٦/ ١٠٩ ؛ جامع عباسِی/ ٣٣٢.

لبيك

لَبَِّیک: اجابت مِیکنم تو را بعد از اجابتِی.

لغوِیان در رِیشه واژۀ «لَبَِّیْک» و نِیز معناِی آن اختلاف کرده اند. برخِی گفته اند: اصل آن از «لَبَّ» و «اَلَبَّ» و «ِیا» در « لَبَِّیک» علامت تثنِیه است و در اصل «لَبَّيْنِ لَکَ» بوده و «نون» به سبب اضافه کلمه به «کاف» خطاب حذف شده است. علت تثنِیه نِیز تأکِید مِی باشد.