چنانچه نمازگزار جز لباس نجس، لباسِی نداشته باشد، در صورت عدم امکان شستن و عدم وجود نگاه کننده اِی، آِیا باِید برهنه نماز بگزارد ِیا مخِیر مِیان آن و نماز گزاردن در لباس نجس است؟ مسئله اختلافِی است. قول نخست به مشهور نسبت داده شده است. (٢٩) جمعِی نِیز قــول دوم را برگزِیده؛ بلکه برخِی، نماز خواندن در لباس نجس را افضل دانسته اند. (٣٠) چنانچه بر اثر سردِی هوا و مانند آن امکان برهنه نماز گزاردن نباشد، نماز با لباس نجس به جا آورده مِی شود و به قول مشهور، اعاده آن واجب نِیست. (٣١)

٢. مباح بودن: نماز خواندن در لباس غصبِی با علم به غصبِی بودن آن حرام و به قول مشهور نماز نِیز مطلقا باطل است. بر حکم ِیاد شده، نسبت به لباسِی که پوشاننده عورت است، ادعاِی اجماع شده است؛ (٣٢) اما در لباسِی که پوشاننده عورت نِیست، مسئله محل اختلاف است. (٣٣)

اگر نمازگزار به غصبِی بودن لباس جاهل باشد، نمازش صحِیح است؛ (٣٤) اما اگر به غصبِی بودن عالم باشد، لِیکن جاهل به حکم باشد؛ ِیعنِی نداند که نماز با آن باطل است، مشهور نمازش را باطل دانسته اند.(٣٥) اگر به موضوع و حکم؛ هر دو عالم باشد؛ لِیکن از روِی فراموشِی در لباس غصبِی نماز بخواند، آِیا نمازش صحِیح است ِیا باطل؟ مسئله محل اختلاف است. (٣٦) برخِی گفته اند: اگر قبل از سپرِی شدن وقت نماز ِیادش بِیاِید که در لباس غصبِی نماز گزارده، باِید نماز را اعاده کند. در غِیر اِین صورت اعاده لازم نِیست. (٣٧) چنانچه فرد، با عِین مالِی که خمس ِیا زکات به آن تعلق گرفته قبل از پرداخت آن، لباسِی بخرد آِیا بر چنِین مالِی حکم غصب جارِی است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است. (٣٨)