به قول مشهور، ملاک لاغرِی حِیوان، نبودن پِیه بر گرده هاِی آن است و با داشتن آن، حِیوان لاغر به شمار نمِی رود. برخِی گفته اند: مرجع تشخِیص لاغرِی و چاقِی عرف است. (٣)

اگر حِیوانِی را به گمان چاق بودن بخرد و قربانِی کند، سپس معلوم شود لاغر بوده است، کفاِیت مِیکند. همچنِین اگر حِیوانِی را به گمان لاغر بودن بخرد و قربانِی کند و پس از قربانِی معلوم شود چاق بوده است، بنابر قول مشهور کفاِیت مِی کند. (٤)

جهاد: اسبانِی که بر اثر شدت لاغرِی توان حرکت کردن در مِیدان جنگ را ندارند، سهمِی از غنِیمت جنگِی نمِی برند. (٥)

غصب: حِیوانِی که غصب شده است، چنانچه نزد غاصب لاغر گردد، وِی ضامن ما به التفاوت قِیمت چاق و لاغر آن است (← ارش)؛ مگر آنکه دوباره نزد او چاق شود.(٦)

دِیات: به تصرِیح بـرخـِی، چنانچه جانِی بخواهد دِیه قتل را از انعام ثلاثه (گاو، گوسفند و شتر) بپردازد، نباِید بسِیار لاغر (لاغر غِیر متعارف) باشد.(٧)

(١) المبسوط ١٩٥١ ؛ نهاية الإحكام ٢/ ٣٢٦.

(٢) جواهر الکلام ١٩ / ١٤٧ - ١٤٨ ؛ مناسک حج (مراجع) / ٤٩٦.

(٣) جواهر الکلام ١٩/ ١٤٨ - ١٤٩؛ کتاب الحج (شِیخ انصارِی)/ ١٠٥.

(٤) جواهر الکلام ١٩/ ١٤٩؛ مناسک حج (مراجع)/ ٤٩٩.

(٥) جواهر الكلام ٢١ / ٢٠٥.

(٦) ٣٧/ ١٦٩-١٧٠.

(٧) تحرِیر الوسيلة ٢/ ٥٥٥ ؛ تفصيل الشريعة (الديات)/ ٢١.