مستحب است در هفتمِین روز ولادت، گوش نوزاد سوراخ شود؛ نرمِی پاِیِین گوش راست و بالاِی گوش چپ. چنان که مستحب است پس از سوراخ کردن، گوشواره در دو گوشش قرار دهند. (١) عرب به گوشواره اِی که در پاِیِین گوش قرار مِیگِیرد «قُرط» و به آن که در بالا قــرار مِی گِیرد «شَنَف» مِیگوِید. (٢)

گوشواره از زِیور آلات (← زِیور) به شمار مِی رود؛ از اِین رو، متعلق زکات نِیست؛(٣) چنان که خمس نِیز به آن تعلق نمِی گِیرد. (٤)

شستن داخل سوراخ جاِی گوشواره، هنگام غسل واجب نِیست، مگر به قدرِی گشاد باشد که داخل آن دِیده شود و از ظاهر بدن به شمار آِید. (٥)

(١) وسائل الشيعة ٢١/ ٤٣٢ ؛ جواهر الکلام ٣١/ ٢٦٣ – ٢٦٤.

(٢) لسان العرب، واژه «شنف».

(٣) منتهِی المطلب ٨/ ١٧٤.

(٤) مجمع الرسائل/ ٥٣٠.

(٥) توضيح المسائل مراجع ٢٢١/١.

گوشه گِیرِی ← عزلت

گوگرد

گوگرد: ماده اِی جامد، معدنِی و آتش گِیر.

از آن به مناسبت در بابهاِی طهارت، صلات، خمس و اطعمه و اشر به نام برده اند.

نوشِیدن آب معدنِی گوگردِی مکروه است؛(١) چنان که درمان با آب گرم معدنِی اِی که بوِی گوگرد مِیدهد نِیز کراهت دارد. (٢) برخِی هر گونه استفاده از آن، حتِی در وضو و غسل را مکروه دانسته اند.(٣)