به قول مشهور، مستحب است نمازگزار هنگام تکبِیر دستهاِیش را تا محاذِی نرمِی گوشها ِیا صورت و ِیا فرورفتگِی گلو (جاِی نحر) بالا ببرد(٥) و بالاتر بردن دستها از گوشها مکروه است.(٦) مستحب است هنگام سجده دستها به صورت بسته محاذِی گوشها بر روِی زمِین باشد. (٧)

گفتن اذان در گوش راست و اقامه در گوش چپ نوزاد در روز تولد و پِیش از افتادن ناف او مستحب است.(٨) همچنِین اذان گفتن در گوش کسِی که تندخو شده ِیا چهل روز گوشت نخورده (زِیرا تندخو مِی شود) و نِیز در گوش حِیوان چموش، مستحب است. (٩)

صوم: به قول مشهور، رِیختن دارو در گوش موجب بطلان روزه نمِی شود.

برخِی تصرِیح به کراهت آن کرده اند. (١٠) در مقابل، برخِی قدما قائل به بطلان روزه و وجوب قضاِی آن شده اند. (١١)

حج: ذبح حِیوان گوش برِیده، هرچند برِیدگِی اش اندک باشد، از قربانِی واجب. کفاِیت نمِیکند؛ لِیکن اگر حِیوان، مادرزاد گوش ندارد ِیا گوشش کوچک است، کفاِیت مِیکند؛ هر چند مکروه است.(١٢)

برخِی در کفاِیت آن اشکال کرده و احتِیاط را در قربانِی نکردن چنِین حِیوانِی دانسته اند. (١٣) همچنِین اگر گوش حِیوان سوراخ ِیا شکافته باشد و چِیزِی از آن برِیده نشده باشد، کفاِیت مِیکند؛ هر چند به تصرِیح برخِی، مکروه است. (١٤)

در اِینکه گوش، جزء سر به شمار مِی رود و پوشاندن آن براِی مرد در حال احرام حرام است ِیا نه، مسئله محل اختلاف است. (١٥)

نکاح: از آداب و سنن ولادت، سوراخ کردن گوش نوزاد، اعم از پسر و دختر، در هفتمِین روز ولادت است.(١٦)

عتق: به قول مشهور، برِیدن گوش، بِینِی و دِیگر اعضاِی مملوک توسط مولا حرام است و موجب آزادِی قهرِی وِی مِیگردد (١٧) (←تنکِیل).