زکات: گندم از غلات چهارگانه اِی است که زکات (← زکات) در آنها با شراِیطِی واجب است(٥) (←غلات اربع). به قول مشهور، دادن مشت مشت خوشه گندم به فقراِیِی که هنگام برداشت محصول در مزرعه حاضراند، مستحب است (٦)

تجارت: فروش خوشه هاِی گندم در برابر مقدارِی معِین از دانه گندم از همان خوشه، حرام و باطل است؛ بلکه بنابر قول مشهور، حکم فروش خوشه در برابر دانه گندم از غِیر آن خوشه نِیز چنِین است(٧) (← بيع محاقله).

از مواد غذاِیِی که احتکار آنها با وجود شراِیطِی حرام ِیا مکروه مِی باشد، گندم است(٨) (← احتکار).

به قول مشهور، گندم و جو در معامله ِیک جنس به شمار مِی روند؛ از اِین رو، داد و ستد ِیکِی در برابر دِیگرِی با تفاضل، ربا (← ربا) و حرام است.(٩)

اجاره: اجاره دادن زمِین براِی کشت گندم در برابر بخشِی از همان محصول بنابر قول مشهور باطل است. (١٠) برخِی آن را مکروه دانسته اند. (١١)

در صورتِی که در اجاره قِید نشود بهاِی آن از گندم همان زمِین باشد. ِیا اِینکه قِید شود از غِیر آن زمِین باشد. باطل نِیست؛ لِیکن بنابر قول مشهور مکروه است. (١٢)

کفّارات: كفّاره کشتن شتر مرغ در حال احرام ِیک شتر و کشتن گاو وحشِی و نِیز بنابر قول مشهور، الاغ وحشى (گورخر) ِیک گاو و کشتن هر ِیک از آهو، روباه و خرگوش ِیک گوسفند است.

به قول مشهور، در صورت ناتوانِی از قربانِی کردن آنچه به عنوان کفاره واجب شده است، باِید به اندازه بهاِی آن، گندم تهِیه کند و به هر فقِیر دو مُدّ(← مدّ) از آن صدقه دهد. تعداد فقرا به اختلاف صِید، متفاوت است. در شتر مرغ، شصت، در گاو و الاغ وحشِی، سِی و در آهو، روباه و خرگوش، ده فقِیر است. در همه موارد ِیاد شده، با وجود گندم به اندازه تمامِی افراد تعِیِین شده، به آنان پرداخت مِی گردد؛