گناه و احترام: کسِی که تظاهر به گناه مِیکند و آشکارا مرتکب آن مِی شود، از نظر شرع مقدس، حرمت و احترامِی ندارد و غِیبت او جاِیز است؛ هر چند در اِینکه غِیبت او تنها در گناهانِی که به آنها تظاهر مِیکند، جاِیز است ِیا شامل همه گناهان مِی شود، اختلاف است (٢٥) (← غِیبت).

مؤمنِی که تظاهر به گناه نمِی کند، محترم است و بر ملا کردن گناه او از سوِی کسِی که بدان آگاه مِی باشد، حرام است (٢٦) (← افشاء).

گناه و زمان و مکان: مکانها و زمانهاِی شرِیف، همچون مساجد، مشاهد مشرفه (← مشاهد مشرفه) و ماههاِی حرام (← ماههاِی حرام) داراِی حرمت و قداست اند؛ از اِین رو، گناه کردن در اِین مكانها و زمانها عقوبت بِیشترِی در پِی دارد (٢٧) (← تغلِیظ).

گناه و کودک: چنانچه نابالغ مرتکب گناهِی شود، همانند مرتکب شونده بالغ، کِیفر و مؤاخده نمِی شود؛ لِیکن تأدِیب و تنبِیه کودک ممِیز (← تأديب) با هدف عادت دادن او بر ترک گناه، توسط ولِی او جاِیز است (٢٨) (← تمرِین).

ادب کردن دانش آموز نابالغ به جهت ارتکاب عمل ناشاِیست با اذن ولِی به مقدار ضرورت جاِیز است؛ لِیکن نباِید به مقدارِی باشد که موجب دِیه گردد (٢٩) (← دانش آموز).

گناه و اضطرار: ارتکاب گناه از روِی اضطرار به اندازه اِی که رفع ضرورت شود جاِیز است، مانند موارد اکراه (← اکراه)، تقِیّه (← تقِیّه) و خوف تلف جان ِیا از دست رفتن آبرو (← اضطرار).

اعتراف به گناه: اخفا و پنهان داشتن گناهانِی که حق الله به شمار مِی روند، مستحب است (٣٠) (← حق الله)؛ لِیکن اقرار و اعتراف به گناه و طلب آمرزش از خداوند، بوِیژه در زمانها و مکانهاِی شرِیف و نِیز قبل از دعا مستحب؛ بلکه به تصرِیح برخِی، اعتراف به گناه نزد خداوند واجب است. (٣١) در حدِیثِی از امام باقر علِیه السّلام آمده است: «نجات از گناه حاصل نمِی شود، مگر با اقرار به آن» و در حدِیثِی دِیگر فرمودند: «سوگند به خدا، خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته است: