صوم: به قول مشهور، بر روزه دار، فرو بردن سر در آب جاِیز نِیست و به قول برخِی، اِین کار موجب بطلان روزه مِیشود (← ارتماس)؛ لِیکن در اِینکه ساِیر ماِیعات نِیز در اِین مسئله حکم آب را دارند ِیا نه، اختلاف است. بعضِی در مثل گلاب، احتِیاط را در ترک فرو بردن سر در آن دانسته اند؛ (٣) بلکه بعضِی در مثل گلاب، عدم جواز فروبردن سر در آن را خالِی از قوت ندانسته اند. (٤)

حج: به قول مشهور، استعمال چِیزهاِی خوش بو از جمله گلاب بر مُحرم (← احرام)، حرام است. (٥)

اطعمه و اشربه: نوشِیدن گلاب جاِیز است.(٦)

(١) المقتصر / ٤٤ ؛ مدارك الاحكام ١/ ١١٠ ؛ جواهر الكلام ٣١١/١.

(٢) الهداية / ٦٥ – ٦٦.

(٣) جواهر الكلام ١٦/ ٢٢٧ - ٢٢٨ و ٢٣٢ ؛ تحرير الوسيلة ١/ ٢٨٥.

(٤) العروة الوثقى ٣/ ٥٥٦.

(٥) الروضة البهية ٢/ ٢٣٨؛ جواهر الكلام ١٨/ ٣١٨ و ٣٢٧.

(٦) جواهر الكلام ٣٦/ ٤١٩.

گلابِی

گلابِی: مِیوه اِی معروف؛ شاه مِیوه.

از آن به مناسبت در بابهاِی زکات اطعمه و اشربه و غصب نام برده اند.

در رواِیات مِیوه گلابِی ستوده شده و در بِیان خواص آن آمده است: «خوردن گلابِی موجب جلاِی قلب، تسکِین درد و دباغِی معده و تقوِیت آن مِی شود و خوردن آن در حالت سِیرِی (غِیر ناشتا) سودمندتر از خوردن آن در حالت ناشتا است».(١)

زکات در چند مورد از جمله مِیوه ها، همچون گلابِی، سِیب و زردآلو مستحب است (٢) (← زکات).

چنانچه کسِی چِیزِی فاسد شدنِی از قبِیل مِیوه هاِی آبدار، همچون گلابِی را غصب کند و در دستش تلف شود و مطالبه قِیمت آن توسط مالکش عقب بِیفتد، بنابر قول برخِی، بالاترِین قِیمت از زمان غصب تا زمان تلف بر عهده غاصب ثابت مِیشود.(٣)

(← مِیوه)