اگر مرد در مرگ زن ِیا فرزند خوِیش گرِیبان چاک کند، کفاره قسم بر او واجب مِی شود که عبارت است از آزاد کردن برده ِیا اطعام ده فقِیر و ِیا پوشاندن لباس بـه آنان و سه روز روزه گرفتن در صورت ناتوانِی از هر سه امر(٤) (← جَزع).

گشاد قرار دادن ِیقه لباس مستحب است. (٥)

(١) ارشاد الاذهان ١/ ٢٦٤؛ البيان / ٨١ ؛ روض الجنان ٢/ ٨٥٥.

(٢) مدارک الاحکام ٢/ ١٥٥ ؛ روض الجنان ٢/ ٨٥٤.

(٣) نهاية الإحكام ٢ / ٢٩٠ ؛ سداد العباد ٤٩ ؛ غنائم الايام ٣/ ٥٥٧.

(٤) جواهر الكلام ٣٣/ ١٨٦ و ١٧٨ ؛ النهاية / ٥٧٣.

(٥) كشف الغطاء ٣/ ٣٥ ؛ وسائل الشيعة ٥/ ١١١.

گرِیستن

گرِیستن: گرِیه کردن، اشک رِیختن.

از آن به مناسبت در بابهاِی طهارت و صلات سخن گفته اند.

گرِیستن بر مصائب: گرِیه بر مصائب وارد شده بر رسول خدا صلى الله علِیه و آله و اهل بِیت آن حضرت عليهم السلام، بوِیژه حضرت سِید الشهداء عليه السلام و نِیز مصائب وارد شده بر اصحاب و

ِیارانشان، مستحب، بلکه از برترِین طاعات و اعمالِی است که موجب قرب به خداِی تعالِی مِیگردد. (١)

گرِیه بر مردگان جاِیز،(٢) بلکه به تصرِیح برخِی، بر مؤمن مستحب است. (٣) چنان که در صورت شدت حزن و اندوه نِیز مستحب مِیباشد. (٤)

رضا به قضاِی خداوند واجب است؛(٥) از اِین رو، تصرِیح برخِی، گرِیستن در صورتِی که همراه با عدم رضا به قضاِی الهِی و اظهار کراهت از آن باشد، حرام است؛(٦) چنان که گرِیه از روِی جزع و ناشکِیباِیِی موجب از بِین رفتن اجر مصِیبت مِیشود و مکروه است.(٧) به تصرِیح برخِی، گرِیه نزد محتضر (← احتضار) مکروه است.(٨)

گرِیستن از روِی خوف ِیا رجا: گرِیه کردن از روِی خوف از دوزخ و قهر و غضب خداِی تعالِی و ِیا از روِی اشتِیاق به بهشت، از برترِین طاعات و اعمال به شمار مِی رود.(٩) در حدِیثِی از امام صادق علِیه السّلام آمده است: «هر چشمِی روز قِیامت گرِیان است مگر سه چشم از جمله چشمِی که در دل شب از خوف خدا بگرِید». (١٠)