جهاد: کمِین کردن در جنگ براِی غافل گِیر ساختن و ضربه زدن به دشمن جاِیز، بلکه در قرآن کرِیم به آن دستور داده شده است.(١) به قول مشهور، تقسِیم غنائم در زمِین دشمن مستحب و تأخِیر آن مکروه است؛ مگر به جهت عذرِی همچون ترس از کمِین دشمن که در اِین صورت تأخِیر آن کراهت ندارد. (٢)

طهارت: کسانِی که به کمِین دشمن افتاده و کشته مِی شوند، چنانچه محل کمِین و شهادت، منطقه جنگِی باشد حکم شهِید را دارند (٣) (←شهِید).

صلات: نماز جماعت در مِیدان جنگ چند گونه برگزار مِی شود. ِیک صورت آن نماز عسفان نامِیده مِیشود (←نماز عسفان). برگزارِی نماز به اِین صورت شراِیطِی دارد. ِیکِی از آنها اِین است که رزمندگان بر قله کوه ِیا زمِین هموار باشند تا بِین آنان و نِیروهاِی دشمن حائل و مانعِی که دشمن بخواهد از آن به عنوان کمِین استفاده کند، وجود نداشته باشد. (٤)

رزمندگان مستقر در کمِینگاه در صورت ناتوانِی از اقامه نماز به صورت اِیستاده، مِیتوانند نشسته نماز بگزارند و نمازشان صحِیح است. (٥)

(١) توبه ٥.

(٢) المبسوط ٢/ ٣٥ ؛ منتهِی ١٤ / ٣٧٧ ؛ مسالك الافهام ٣/ ٦٣.

(٣) توضِیح المسائل مراجع ١/ ٣٥٦.

(٤) نهاية الإحكام ٢/ ١٩٣.

(٥) تذكرة الفقهاء ٣/ ٩٧ .

کناِیه

کناِیه: تعبِیر از چِیزِی با لفظ غِیر صرِیح.

از احکام مرتبط با آن در ابواب عقود و اِیقاعات و نِیز اقرار سخن گفته اند.

در انعقاد عقود (← عقد) و اِیقاعات (← ايقاع) با الفاظ کناِیه اِی و غِیر صرِیح اختلاف است.(١) البته بعض آنها همچون طلاق (←طلاق) و تدبِیر (←تدبِیر) استثنا شده است و تنها با الفاظِی خاص و صريح منعقد مِیشوند. بعضِی، عقود و اِیقاعات را با الفاظ کناِیه اِی و غِیر صرِیح نِیز در صورت ظهور در آن عقد ِیا اِیقاع قابل انعقاد و صحِیح دانسته اند. (٢)

اقرار با الفاظ کناِیِی نِیز پذِیرفته است و در تفسِیر آن به اقرار کننده رجوع مِی شود. اگر مقِّر بگوِید: «عَلَى كذا درهمٌ؛ بر عهده من مقدارِی درهم است.» واژه