که روِی پا را مِیپوشاند و ساق ندارد؛ از اِین رو، به طور کلِّی، به عدم جواز نماز در کفش بدون ساقِی که روِی پا را مِی پوشاند، حکم کرده اند، چنان که گذشت. (١٣)

برخِی احتمال داده اند دو نمونه ِیاد شده، مثال براِی کفشِی است که رعاِیت شراِیط نماز، همچون نهادن انگشتان بزرگ پا بر زمِین هنگام سجود در آن ممکن نِیست. احتمالات دِیگرِی نِیز داده شده است. (١٤)

خواندن نماز مِیّت با کفش مطلقا جاِیز است؛ هرچند درآوردن آن مستحب مِی باشد، مگر خُفّ که در آوردن آن استحباب ندارد. (١٥)

از آداب دخول مسجد، وارسِی کردن ته کفش است تا نجاستِی در آن نباشد.(١٦)

طهارت: ته کفش در صورت نجس شدن، با راه رفتن روِی زمِین با شراِیطِی پاک مِی شود (← زمِین).

در وضو، مسح پا از روِی کفش در حال اختِیار جاِیز نِیست و موجب بطلان وضو مِی شود؛ (١٧) لِیکن مسح بر روِی نعل عربِی به دلِیل باز بودن روِی پا جاِیز است. (١٨)

شهِید با لباسش دفن مِی شود؛ لِیکن کفش وِی مطلقا؛ حتِی در صورت آغشته بودن به خون او، بنابر قول مشهور درآورده مِی شود و با او دفن نمِیگردد. (١٩)

حج: پوشِیدن کفشِی که تمام روِی پا را مِی پوشاند، بنابر قول مشهور، در حال احرام، حرام است؛(٢٠) لِیکن پوشِیدن کفشِی که بعض روِی پا را مِی پوشاند، مانند نعلِین اشکال ندارد. (٢١) آِیا حکم ِیاد شده اختصاص به مردان دارد ِیا شامل زنان نِیز مِی شود، مسئله محل اختلاف است. (٢٢)

پوشِیدن کفشِ پوشاننده روِی پا در حال ضرورت در حال احرام، جاِیز است؛ لِیکن آِیا شکافتن روِی آن در اِیــن صورت، واجب است ِیا نه؟ مسئله محل اختلاف است؛ (٢٣) چنان که ثبوت کفاره (کشتن ِیک گوسفند و صدقه دادن آن به فقرا) در فرض ضرورت، اختلافِی است. جمعِی کفّاره را ثابت ندانسته اند. (٢٤) در مقابل، برخِی قائل به ثبوت آن شده اند. (٢٥)

نکاح: بر داماد مستحب است شب زفاف که عروس را به خانه او مِی آورند، کفش او را از پاِیش در آورد (٢٦) (← عروسِی).