بعضِی گفته اند: اگر کف زدن در نماز از روِی بازِی ـ و نه اعلام کردن چِیزِی ـ باشد در صورت تکرار و کثرت، نماز باطل است و در صورت کم بودن، صحت نماز مورد اشکال است. (٨)

برخِی گفته اند: زن براِی اعلام چِیزِی در حال نماز با کف زدن، آگاهِی مِی دهد، نه با تسبِیح (سُبحانَ الله گفتن) و هنگام کف زدن کف دست راست را بر پشت دست چپ، ِیا انگشتان را بر پشت انگشتان دست دِیگر مِیزند و سزاوار نِیست دو کف دست را بر ِیکدِیگر بزند؛ زِیرا اِین عمل مصداق لعب و بازِی است. (٩)

(١) الدروس الشرعية ٣/ ١٦٦ ؛ سداد العباد/ ٤٢٤ ؛ كتاب المكاسب ٢/ ٤٧؛ ارشاد السائل / ١٥٥ ؛ جامع الاحکام (صافِی) ١/ ٢٩٧.

(٢) توضِیح المسائل مراجع ٢/ ٩١٤ و ٩٣٢ ؛ صراط النجاة ١/ ٣٧٢؛ الفتاوى الجديدة (مکارم) ١ / ١٣٩ و ٣/ ١٣٦ – ١٣٧.

(٣) صراط النجاة ٦/ ٤٢٨.

(٤) قواعد الاحكام ٢٨١/١ ؛ منتهى المطلب ٣٢٠/٥.

(٥) النخبة / ١١٤ ؛ الالفية والنفلية / ١٢٦.

(٦) جواهر الکلام ١١/ ٩٢.

(٧) کشف الغطاء ٣/ ٤١٩.

(٨) تذكرة الفقهاء ٣/ ٢٧٩ - ٢٨١ ؛ نهاية الإحكام ٥١٧/١ .

(٩) نهاية الإحكام ٥١٧/١.

کفش

کفش: پوششِی براِی محافظت پا که از دو بخش روِیه و کف با زِیره محکم ساخته مِی شود.

از احکام آن در بابهاِی طهارت، صلات، حج، نکاح و لقطه سخن گفته اند.

حکم: کفش از زواِیاِی مختلف، داراِی احکامِی متفاوت به شرح زِیر است.

پوشِیدن: تهِیه کفش آن هم از نوع نِیکوِیش مستحب است؛ چنان که سفِید ِیا زرد بودن رنگ آن، ابتدا کردن به پاِی راست، هنگام پوشِیدن و به پاِی چپ هنگام در آوردن، نشسته پوشِیدن، خواندن دعاِی وارد شده هنگام پوشِیدن و در آوردن، پوشِیدن موزه نوعِی پاافزار چرمِین که در عربِی آن را خُفّ گوِیند) (← خفّ) و بخشِیدن کفش و نِیز بند آن، مستحب مِیباشد.(١)

کندن کفش هنگام نشستن و خوردن مستحب(٢) و پوشِیدن کفش بِی پاشنه و کفشِی که پهناِی وسط آن همسان با پهناِی دو طرف باشد و نِیز کفشِی که طوِیل و کشِیده و نرم به شکل زبان باشد، همچنِین اِیستاده و ِیک لنگه پوشِیدن کفش مکروه است. (٣)