نخست، آنکه شمار سپاه اسلام اندک و شمار مشرکان فزون باشد و دوم، آنکـه مشرکانِی که از آنان ِیارِی جسته مِیشود، نظرشان نسبت به مسلمانان مثبت و مساعد باشد؛ به گونه اِی که بتوان به آنان اعتماد کرد. همچنِین اجِیر گرفتن مشرکان براِی جهاد با کفار جاِیز است. (٢٧)

مردان از کفارِی که در اثناِی جنگ با مسلمانان اسِیر مِیگردند، کشته مِی شوند، اما اگر پس از خاتمه جنگ اسِیر شوند، کشته نمِی شوند و حاکم اسلامِی مِیان آزاد کردن و به بردگِی گرفتن آنان مخِیّر است(٢٨) (← اسِیر).

چنانچه در مِیدان جنگ کشته هاِی مشرکان با مسلمانان مشتبه شود، بنابر نظر گروهِی، آن که آلت تناسلِی اش کوچک است دفن مِی شود. (٢٩)

به تصرِیح برخِی پِیکِی که از سوِی کفار نزد مسلمانان فرستاده مِی شود، جانش محفوظ است و کشتن او جاِیز نِیست.(٣٠)

کفر و نِیابت: شرط صحت عبادت منوب عنه (کسِی عبادت از جانب او به جا آورده مِیشود) اسلام و اِیمان است. بنابر اِین، نِیابت کردن از کافر صحِیح نِیست. (٣١) در ناِیب نِیز اسلام شرط است و نِیابت کردن کافر از مسلمان صحِیح نِیست. (٣٢)

کفر ودخول در اماکن مقدس: دخول کفّار در مسجد الحرام (← مسجد الحرام) و دِیگر مساجد حرام است (٣٣) (←مسجد).

به قول برخِی، مشاهد مشرّفه (← مشاهد مشرّفه) نِیز در حکم ِیاد شده ملحق بـه مساجداند. (٣٤)

به تصرِیح جمعِی، دخول کفار در حرم مکّه نِیز حرام است (٣٥) (← حرم) بنابر قول مشهور، سکونت کفار در سرزمِین حجاز ممنوع است؛ بلکه بر آن ادعاِی اجماع شده است (٣٦) (←حجاز). برخِی، سکونت کفار در تمامِی شبه جزيرة العرب را حرام دانسته اند (٣٧) (- جزيرة العرب).