٤. هاشمِی نبودن بنابر قول جمعِی کفاره دهنده غِیر هاشمِی نمِی تواند به هاشمِی کفاره دهد (هاشمِی)؛ بلکه باِید به غِیر هاشمِی کفاره دهد. (١١٦) قول مقابل جواز دادن کفاره به هاشمِی توسط غِیر هاشمِی است. (١١٧)

د. کسوه [= لباس ]: در بعضِی موارد همچون کفاره قسم، پس از ناتوانِی از آزاد کردن برده و اطعام کسوه واجب مِیشود در اِینکه کسوه (پوشاندن فقِیر) باِید با دو جامه باشد، مانند پِیراهن و شلوار ِیا پِیراهن و مقنعه ِیا ِیک جامه کفاِیت مِی کند، مسئله محل اختلاف است. برخِی پوشاندن با دو جامه را لازم دانسته اند. (١١٨) برخِی دِیگر گفته اند در صورت تواناِیِی دو جامه واجب است و در غِیر اِین صورت ِیک جامه کفاِیت مِیکند. (١١٩) بعضِی بِین زن و مرد تفصِیل داده، در زن دو جامه را لازم و در مرد ِیکِی را کافِی دانسته اند؛ (١٢٠) لِیکن مشهور عدم تفاوت مِیان زن و مرد در کسوه است. (١٢١)

بنابر قول برخِی قدما و اکثر متأخران در کسوه، پوشاندن ِیک جامه کافِی است. (١٢٢)

به تصرِیح برخِی، در کسوه، آنچه جامه نامِیده مِیشود، مانند قبا پِیراهن شلوار و چادر کفاِیت مِیکند بنابر اِین آنچه عنوان جامه بر آن صادق نِیست کفاِیت نمِیکند مانند کفش کلاه و کمربند. (١٢٣)

مستحب است لباس نو باشد؛ لِیکن لباس مستعمل شسته و تمِیز نِیز کفاِیت مِی کند. لباس کهنه وصله دار کافِی نخواهد بود. (١٢٤) برخِی قدما لباس نو را واجب دانسته اند؛ مگر آنکه پِیدا نشود که در اِین صورت لباس شسته و تمِیز کافِی خواهد بود. (١٢٥)

در کسوه، پوشاندن کودکان، هرچند شِیرخواره نِیز کفاِیت مِیکند. (١٢٦)

دادن پول لباس به فقِیر کفاِیت نمِی کند؛ بلکه باِید خود لباس داده شود؛ (١٢٧) مگر آنکه قِیمت لباس را به فقِیر بدهد و او را وکِیل کند که با آن لباس بخرد و بپوشد. (١٢٨)