ب. روزه: در مواردِی همچون ظهار قتل خطاِیِی و افطار عمدِی روزه ماه رمضان که کفاره آن مرتبه است مکلف با ناتوانِی از آزاد کردن برده باِید دو ماه پِی در پِی روزه بگِیرد. مقصود از پِی درپِی بودن دو ماه اِین است که باِید ِیک ماه کامل و ِیک روز از ماه دوم پِیاپِی و متصل باشد و هِیچ روزِی را بِین آنها بدون عذر شرعِی همچون بِیمارِی، حِیض، بِیهوشِی و سفر ضرورِی افطار نکند و با پِیداِیِی عذر، پس از رفع آن، بدون فاصله روزه ها را ادامه دهد و در صورت افطار بدون عذر باِید همه روزه ها را از ابتدا بگِیرد. در اِینکه در موارد وجوب پِی در پِی بودن روزه، آِیا برهم زدن آن معصِیت به شمار مِی رود ِیا نه؟ اختلاف است. اکثر قائل به قول دوم اند.(٩١)

کسِی که بخواهد دو ماه روزه پِی در پِی بگِیرد، چنانچه از اول ماه قمرِی آغاز کند و دوماه پِی در پِی روزه بگِیرد کفاِیت مِیکند؛ هرچند هر دو ماه ناقص (٢٩ روزه) باشد؛ اما اگر از اثناِی مـاه شــروع کند، ملاک در ماهِی که شروع کرده، عدد؛ ِیعنِی سِی روز است. بنابر اِین اگر ماه دوم را کامل روزه بگِیرد محاسبه آن به هلال خواهد بود؛ ِیعنِی با رؤِیت هلال ماه سوم ِیک ماه محاسبه مِیشود؛ هر چند ٢٩ روزه باشد و تعداد روزهاِی باقِی مانده از ماه نخست تا رسِیدن به عدد سِی از ماه سوم گرفته مِیشود. برخِی گفته اند: به مقدار فوت شده از ماه نخست، در ماه سوم روزه مِی گِیرد، نه سِی روز. بنابر اِین، در صورت ناقص بودن ماه نخست و نوزده روز روزه گرفتن در آن ماه گرفتن ده روز دِیگر از ماه سوم کفاِیت مِیکند. بعضِی دِیگر گفته اند ملاک محاسبه هر دو ماه عدد است، نه ماه هلالِی بنابر ،اِین کسِی که از نِیمه ماه شروع کرده باِید سِی روز را از ماه بعد کامل کند، سپس روزه ماه دوم را آغاز و سِی روز را از ماه سوم کامل مِیکند. (٩٢)

در اِینکه پِی در پِی بودن در همه روزه هاِی کفّاره همچون سه روز روزه در صورت ناتوانِی از انجام دادن خصال کفّاره ِیمِین واجب است ِیا اختصاص به دو ماه روزه دارد، اختلاف است. مشهور قائل به تعمِیم آن اند. (٩٣)