(١٦) النهاية / ٣٧٩ ؛ الوسيلة / ٢٥٣ ؛ مختلف الشيعة ٥/ ٩٤ - ٩٥ ؛ کتاب السرائر ٢/ ٢٦٢ ؛ تحرِیر الاحكام ٢/٣٠٨ ؛ تذكرة الفقهاء ١٠/ ١٨٩ - ١٩٠ ؛ جواهر الکلام ٢٣/٣٧٦.

(١٧) الدروس الشرعية ٣/ ٢٥٢ ؛ الحدائق الناضرة ٢٠/ ٨- ٩ ؛ جواهر الكلام ٢٨٤/٢٤

(١٨) جواهر الکلام ٤٨١/٢٢.

(١٩) ٣٧/١٤٩.

کظم غِیظ

کظم غِیظ: فروخوردن خشم.

از آن به مناسبت در باب حج سخن گفته اند.

کظم غِیظ از صفات پسندِیده و فضائل اخلاقِی است و در قرآن کرِیم از وِیژگِیهاِی پرهِیزکاران شمرده شده است. (١) در حدِیثِی از امام صادق (علِیه السّلام) آمده است: بنده اِی نِیست که خشم خود را فروخورد مگر آنکه خداِی عزّوجل، عزّت دنِیا و آخرت او را فزونِی بخشد. (٢) در حدِیثِی دِیگر امام باقر (علِیه السلام) مِی فرماِید:

کسِی که خشم خود را در عِین تواناِیِی بر عقوبت کردن فروخورد، خداِی تعالِی دل او را در روز قِیامت از اِیمنِی و اِیمان لبرِیز مِی کند. (٣)

کظم غِیظ در هر حال، بوِیژه در حال سفر نسبت به هم سفران مستحب است. (٤) (غضب)

(١) آل عمران / ١٣٤

(٢) الکافِی (کلِینِی) ١١٠/٢

(٣) الکافِی (کلِینِی) ١١٠/٢

(٤) منتهى المطلب ١٠/ ٣٨ ؛ وسائل الشيعة ١٢/ ١٧٥.

كعب

کعب: استخوان برآمده روِی پا از آلات قمار.

واژه کعب به معناِی نخست که در قرآن کرِیم نِیز به کار رفته است (١) بنابر قول مشهور، عبارت است از استخوان برآمده و برجسته روِی پاکه محل بستن بند کفش مِی باشد و از آن به «قُبَّةُ القَدَم» تعبِیر مِی شود. برخِی آن را به محل اتصال ساق و قدم که از آن به مفصل بِین ساق و قــدم تعبِیر مِی شود، تعرِیف کرده اند. (٢) از احکام آن در بابهاِی طهارت، نکاح و حدود سخن گفته اند.