معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٩ - مقدمه مولف

كشيد،صيت مكارم اخلاقش عرصه آفاق را چنان گرفته كه منكر حسود را از سستى نطاق،طاقت ناطقه از عرض حال لال گشته،و آوازه فضائل ملكاتش در بسيط زمين چنان انتشار يافته كه عدوى عنود را از كثرت خجلت جبين،غرق عرق انفعال مانده،و سفينة النجاتى كه به ناخدائى همت بلندش كشتى به چهار موجه افتادۀ خلافت از درياى فتنه زاى خلاف انديشى مخالفان،سالما به كنار آمده،عين الحياتى كه تشنه كامان رحيق شوق را در ظلمات ضلالت،خضر هدايت بدان راه نموده،جامع سعادات سنيّه، و حاوى كمالات عليّه.

شير خدا شاه ولايت على مظهر اسرار خفىّ و جلىّ
درود نا معدود و تحيّات غير محدود بر تتمه ائمه دين و اولاد طاهرين او،كه همگى كيمياى سعادت‌اند و كليد گنج فيض سرمد،لمعات خورشيد امامت‌اند و مصباح مشكوة كرامت،درر غرر خلافت‌اند و درّه غرّۀ شرافت،مطالع لوامع قدس‌اند و زينت المجالس مجامع انس،سراج المنير نهج المسترشدين‌اند و مفتاح الفلاح ابواب الجنان حق اليقين،فصلوات الله عليهم اجمعين إلى يوم الدين.

اما بعد:چنين گويد گرفتار دام آمال و امانى،و طالب سعادت جاودانى،احمد بن محمد مهدى بن أبي ذر-لقّنهم الله حجّتهم يوم العرض الاكبر-كه:بر رأى ارباب الباب واضح است كه:خالق عالم،و موجد بنى آدم-جلّت عظمته-به مقتضاى حكمت كامله و قدرت شامله،قامت قابليّت نوع انسان را در مقام« وَ فَضَّلْنٰاهُمْ عَلىٰ كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنٰا تَفْضِيلاً »به تشريف« وَ لَقَدْ كَرَّمْنٰا بَنِي آدَمَ » [١]سرافراز،و اين صدف پاك را به وديعت نهادن گوهر ادراك و نفس ناطقه،شرف امتياز ارزانى داشت.سلطان و الا شأن عقل را در مملكت بدن بر سرير مخروطى دل متمكّن ساخت،و معاشر مشاعر و حواس را سر بر خط فرمان وى نهاد،تا اينكه طاغيان قواى سركش طبيعى را تحت اطاعت و