معراج السعادة - النراقي، المولى احمد - الصفحة ٦٧٣ - گناهكارى و اصرار بر معاصى و عدم پشيمانى از آن

و او نگاه مى‌كند به حورانى كه در بهشت از براى او آماده شده است كه به ناز و نعمت مشغول‌اند و او حسرت مى‌برد». [١]

و حضرت امير المؤمنين-عليه السّلام-فرمودند كه:«دندان خود را به خنده ظاهر مساز و حال آنكه اعمال قبيحه از تو صادر شده باشد.و شب ايمن مخواب و حال اينكه گناه از تو سر زده باشد». [٢]

و از حضرت امام محمد باقر-عليه السّلام-مروى است كه:«خداوند عالم حكمى فرموده است كه هيچ نعمتى را كه به بنده عطا فرمود از او زايل نسازد تا گناهى از او سرزند كه مستحقّ سلب آن نعمت شود». [٣]

و فرمود:«به درستى كه بنده گناهى مى‌كند و به آن سبب روزى از او منع مى‌شود». [٤]

از حضرت امام جعفر صادق-عليه السّلام-مروى است كه:«خداى-تعالى- مى‌فرمايد:هر بنده كه خواهش نفس خود را بر طاعت من اختيار نمود كمتر چيزى كه به او مى‌كنم او را از لذّت مناجات خود محروم مى‌سازم». [٥]

و فرمود:«كسى كه قصد معصيتى نمايد زنهار،كه پيرامون آن نگردد،زيرا باشد كه از بنده گناهى سرزند و پروردگار عالم او را ببيند پس بفرمايد قسم به عزّت و جلال خودم كه بعد از اين هرگز تو را نمى‌آمرزم». [٦]

و فرمود:«هيچ رگى در بدن آدمى نمى‌جهد و هيچ مصيبت و درد سر و مرضى نيست مگر به واسطه گناهى كه صادر شده است». [٧]

و فرمود:«به درستى كه بنده گناه مى‌كند پس به سبب آن از نماز شب محروم مى‌گردد.و به درستى كه عمل بد زودتر بر صاحب خود اثر مى‌كند از كارد در گوشت». [٨]

و از حضرت امام موسى-عليه السّلام-مروى است كه:«بر خدا حتم است كه در هر خانه كه معصيت او شود آن خانه را ويران سازد تا آفتاب بر زمين آن بتابد و آن را پاك سازد». [٩]